در قیام 19 دی 1356، روحانیت و طلاب حوزه علمیه قم نقش پیشرو را داشتند. آنها اولین کسانی بودند که خطر توطئه علیه مرجعیت را احساس کردند و با تعطیل کردن دروس و حضور در خیابان ها، سینه خود را آماج گلوله های رژیم پهلوی قرار دادند. تعداد زیادی از شهدا و مجروحین آن روز از قشر طلاب جوان بودند.
قیام 19 دی خط بطلانی بود بر تبلیغات مسموم رژیم که سعی داشت روحانیت را قشری جدا از مردم و بی تفاوت نشان دهد. خون طلاب و مردم عادی در کف خیابان های قم در هم آمیخت و این اتحاد مقدس، پایه گذار پیروزی انقلاب شد. مردم دیدند که روحانیت در صف اول خطر ایستاده است.
انگیزه اصلی شهدای روحانی در این قیام، دفاع از مقام و منزلت امام خمینی (ره) بود. آنها توهین به امام را توهین به مقدسات و امام زمان (عج) میدانستند. این غیرت دینی باعث شد تا بدون هیچ سلاحی و تنها با تکیه بر ایمان، در برابر نیروهای مسلح گارد شاهنشاهی بایستند.
اگرچه نام بسیاری از شهدای 19 دی کمتر شنیده شده است، اما تاریخ انقلاب مدیون این ستارگان درخشان است. طلابی که حجره های درس و بحث را رها کردند و به کلاس درس شهادت رفتند. بازخوانی زندگینامه و وصیت نامه این شهدا برای نسل جدید طلاب و دانشجویان ضروری است.
پیام روشن این شهدا، سازش ناپذیری در برابر ظلم و استکبار است. آنها با خون خود امضا کردند که حفظ اسلام و حمایت از ولایت فقیه، بهایی سنگین دارد که باید برای پرداخت آن آماده بود. این پیام امروز نیز راهگشای مسیر انقلاب است.
