دوران نوجوانی، دوران هویتیابی و استقلالطلبی است. روزه گرفتن در این سن، علاوه بر جنبه دینی، نوعی اثبات بزرگ شدن و قدرت اراده برای نوجوان است. والدین هوشمند باید بدانند که روش تشویق نوجوان با کودک متفاوت است. تشویق نوجوانان باید ترکیبی از احترام به شخصیت، درک سختیهای آنان و پاداشهای متناسب با علایقشان باشد. هدف از این تشویقها، باج دادن نیست، بلکه نشان دادن ارزش و اهمیت کاری است که انجام میدهند.
بسیار مهم است که نوجوان احساس نکند در ازای پول یا کالا روزه میگیرد. پاداشها باید به گونهای باشند که به عنوان «قدردانی» و «هدیه» تلقی شوند، نه «دستمزد». بهتر است هدایا غیرمنتظره و یا در قالب برآورده کردن نیازهای منطقی آنان باشد. تاکید بر جنبههای معنوی و اینکه پاداش اصلی نزد خداست، باید همیشه ضمیمه پاداشهای مادی باشد تا خلوص نیت نوجوان حفظ شود.
یکی از بهترین تشویقها برای نوجوانان، دادن نقش و مسئولیت است. وقتی در ماه رمضان مدیریت بخشی از امور خانه، خرید افطار یا برگزاری مراسم احیا به آنها سپرده میشود، احساس ارزشمندی میکنند. این اعتماد، بزرگترین پاداش برای روحیه استقلالطلب آنهاست. تعریف و تمجید از صبر و متانت آنها در جمع (به شرطی که باعث ریا یا خجالت نشود)، اعتماد به نفس دینی آنها را به شدت تقویت میکند.
نوجوانان به دلیل تغییرات هورمونی و رشد سریع، ممکن است در روزه گرفتن دچار نوسانات خلقی یا ضعف شدید شوند. بهترین تشویق در این لحظات، درک کردن و مدارا کردن است. کم کردن انتظارات درسی یا کارهای منزل، فراهم کردن محیط آرام برای استراحت و پرهیز از مشاجره، حمایتی است که نوجوان آن را کاملاً درک میکند و به عنوان پاداش صبر والدین بر بدقلقیهایش میبیند.
