هفته وحدت فاصله میان 12 ربیع الاول (سالروز ولادت پیامبر اکرم بنا بر روایات اهل سنت) تا 17 ربیع الاول (بنا بر روایات شیعه) است. این نامگذاری هوشمندانه توسط امام خمینی (ره) انجام شد تا تهدید اختلاف نظر تاریخی را به فرصتی برای همدلی و اتحاد تبدیل کند. در این هفته، مسلمانان بر مشترکات خود یعنی خدا، قرآن، پیامبر و قبله واحد تمرکز می کنند.
قرآن کریم صراحتاً در آیه شریفه (وَاعتَصِموا بِحَبلِ اللَّهِ جَمیعًا وَلا تَفَرَّقوا) مومنان را به چنگ زدن به ریسمان الهی و پرهیز از پراکندگی دعوت می کند. تفرقه و نزاع، باعث سستی مسلمانان و از بین رفتن شوکت و قدرت آنها در برابر دشمنان مشترک می شود. شعر و ادبیات وحدت، بازتابی از همین دستور قرآنی است.
امروزه سیاست های استکباری به دنبال ایجاد جنگ های مذهبی و فرقه ای در منطقه است تا امنیت رژیم اشغالگر قدس را تامین کند. وحدت اسلامی تنها یک شعار اخلاقی نیست، بلکه یک استراتژی سیاسی و امنیتی برای حفظ سرزمین های اسلامی است. اشعار وحدت آفرین، ابزاری برای بیداری امت در برابر این توطئه ها هستند.
شعر و ادبیات به دلیل تاثیرگذاری بر عواطف، نقش مهمی در نزدیک کردن دل ها دارد. وقتی شاعری از محبت اهل بیت و صحابه نیکو و قرآن سخن می گوید، مرزهای تعصب شکسته می شود و جای خود را به محبت و برادری می دهد. ادبیات مقاومت نیز که بر آزادی فلسطین تمرکز دارد، یکی از مهم ترین محورهای وحدت است.
ائمه اطهار علیهم السلام همواره شیعیان را به خوش رفتاری، شرکت در نماز جماعت و عیادت از بیماران اهل سنت سفارش می کردند. این رفتار مسالمت آمیز و پر از محبت، الگوی عملی وحدت است که باید در متون ادبی و اشعار بازتاب یابد.
