پانزدهم تیرماه در برخی تقویمهای سلامت و انجمنهای تغذیه طبیعی، به عنوان جشن خامخواری شناخته میشود. این روز بهانهای است برای توجه دوباره به اهمیت مصرف میوهها، سبزیجات و دانهها در طبیعیترین شکل ممکن. فلسفه خامخواری بر این اصل استوار است که حرارت ندادن غذا باعث حفظ آنزیمها، ویتامینها و املاح حیاتی آن میشود و انرژی و نشاط بیشتری را به بدن میرساند.
پیروان این سبک تغذیه معتقدند که بسیاری از بیماریهای مدرن ناشی از مصرف غذاهای صنعتی و پختهشده بیش از حد است. خامخواری میتواند به سمزدایی بدن، کاهش وزن طبیعی، شفافیت پوست و افزایش سطح انرژی کمک کند. البته این سبک تغذیه باید با آگاهی و رعایت تعادل انجام شود تا بدن با کمبود مواد مغذی مواجه نگردد. روز خامخواری فرصتی برای آموزش اصول صحیح این رژیم است.
در آموزههای اسلامی بر خوردن «طیبات» (غذاهای پاک و سالم) و پرهیز از اسراف و پرخوری تاکید شده است. اگرچه اسلام خامخواری مطلق را واجب نکرده، اما مصرف فراوان میوهها (مانند انار، زیتون، خرما) و سبزیجات همواره توصیه شده است. طب سنتی ایران نیز بر تعادل مزاج و مصرف غذاهای سازگار با طبیعت بدن تاکید دارد که بخش بزرگی از آن با اصول تغذیه طبیعی همپوشانی دارد.
بسیاری تصور میکنند خامخواری تنها خوردن کاهو و خیار است، در حالی که دنیای خامگیاهخواری بسیار متنوع است و شامل انواع اسموتیها، سالادهای خلاقانه، مغزها، جوانهها و حتی دسرهای خام میشود. در روز خامخواری باید این باور غلط اصلاح شود که تغذیه سالم، خستهکننده یا بدمزه است. تنوع رنگ و طعم در این رژیم غذایی بیپایان است.
یکی از ابعاد مهم این روز، توجه به محیط زیست است. تولید غذاهای گیاهی معمولاً ردپای کربنی کمتری نسبت به محصولات دامی دارد. انتخاب غذاهای تازه و محلی، کاهش پسماند بستهبندیهای صنعتی و احترام به چرخهی حیات، پیامهایی است که در جشن خامخواری و روزهای مرتبط با وگنیسم مورد تاکید قرار میگیرد.
