چرا به امام حسن مجتبی (ع) کریم اهل بیت می‌گویند؟ 1405

کریم تنها به معنی بخشنده نیست، بلکه به کسی می‌گویند که قبل از درخواست می‌بخشد و بیش از انتظار عطا می‌کند.

کریم کسی است که وقتی می‌بخشد، منتی نمی‌گذارد و آبروی سائل را حفظ می‌کند.

امام حسن (ع) تجلی اسم «کریم» خداوند روی زمین بودند.

در لغت عرب، کریم به معنای بزرگواری، سخاوت و داشتن روح بلند است.

ایشان نه تنها در مال، بلکه در اخلاق، گذشت و عفو نیز کریم بودند.

لقب کریم اهل بیت، مدالی است که تاریخ و سیره عملی حضرت به ایشان داده است.

سفره‌داری و اطعام فقرا در مدینه، یکی از بارزترین ویژگی‌های ایشان بود.

هیچ نیازمندی از در خانه ایشان ناامید برنگشت، حتی دشمنان.

کریم آن است که بدی را با خوبی پاسخ دهد، همانطور که امام با دشنام‌دهنده شامی رفتار کرد.

این لقب نشان‌دهنده جایگاه ویژه ایشان در برآوردن حاجات دنیوی و اخروی مردم است.

امام حسن مجتبی (ع) در طول عمر شریفشان، دو یا سه بار تمام اموال خود را با خدا تقسیم کردند (نصف اموال را بخشیدند).

ایشان حتی کفش و لباس خود را نیز با فقرا تقسیم می‌کردند.

نقل شده است که ایشان غلامان را می‌خریدند و آزاد می‌کردند تا کرامت انسانی آن‌ها حفظ شود.

باغ‌ها و مزارع خود را وقف نیازمندان می‌کردند.

بخشندگی ایشان به حدی بود که گاهی خزانه خود را کامل خالی می‌کردند و به خدا توکل می‌نمودند.

ایشان معتقد بودند مال دنیا وسیله‌ای برای آباد کردن آخرت است، نه هدف زندگی.

روش بخشش ایشان طوری بود که فقیر احساس عزت کند، گاهی از پشت در کمک می‌کردند.

بزرگترین مبالغ بخشش در تاریخ عرب به نام ایشان ثبت شده است.

ایشان حتی به بدهکارانی که توان پرداخت نداشتند، کمک می‌کردند تا قرضشان را بدهند.

داستان‌های بخشش ایشان، ضرب‌المثل سخاوت در میان اعراب شد.

کریم بودن فقط در پول نیست، گذشتن از آبرو و حق شخصی اوج کرامت است.

صلح امام حسن (ع) بزرگترین کرامت ایشان بود که از حق خلافت گذشتند تا خون مسلمانان حفظ شود.

پاسخ دادن دشنام با لبخند و محبت، هنری است که فقط از کریم اهل بیت برمی‌آید.

ایشان با جذامیان هم‌سفره می‌شدند و آن‌ها را تکریم می‌کردند، در حالی که دیگران فرار می‌کردند.

صبر ایشان در برابر خیانت یاران و همسر، نشانه روح بزرگ و کریمانه ایشان است.

ایشان حتی ضامن آهو و حیوانات نیز بودند (اشاره به مهربانی با حیوانات).

رفتار کریمانه ایشان باعث شد بسیاری از دشمنان کینه‌توز به محبان ایشان تبدیل شوند.

تواضع ایشان در برابر فقرا، درس بزرگی برای حاکمان و ثروتمندان است.

ایشان هرگز به سائل «نه» نگفتند، حتی اگر خودشان به آن مال نیاز داشتند.

قلب امام حسن (ع) خانه‌ای بود که در آن کینه جایی نداشت، فقط عشق به خدا و خلق خدا بود.

درب خانه امام حسن (ع) همیشه به روی مسافران و غریبان باز بود.

مهمان‌سرای ایشان در مدینه پناهگاه بی‌پناهان بود.

ایشان شخصاً از مهمانان پذیرایی می‌کردند و بهترین غذا را جلوی آن‌ها می‌گذاشتند.

فقرای مدینه چشم امیدشان به سفره کریمانه مجتبی (ع) بود.

در قحطی‌ها و خشکسالی‌ها، انبار غله امام متعلق به عموم مردم بود.

ایشان عادت داشتند هنگام غذا خوردن، رهگذران را دعوت کنند.

عطر غذای خانه کریم، گرسنگان را به سمت خانه امید می‌کشاند.

این سنت سفره‌داری امروز در هیئت‌های حسنی و موکب‌های ۲۸ صفر ادامه دارد.

نان و نمک امام حسن (ع) نمک‌گیر می‌کند، هر کس خورد عاشق شد.

سفره کریم اهل بیت تا قیامت پهن است و ما همه ریزه‌خوار آنیم.