شهید محمدعلی رجایی، رئیسجمهور مکتبی ایران، نماد سادهزیستی و مردمداری بود. او که طعم فقر را چشیده بود، در دوران کوتاه ریاست جمهوری خود تمام تلاشش را برای رفع محرومیت به کار بست. وی پیش از انقلاب بارها زندانی و شکنجه شد و پس از انقلاب در سمتهای وزارت آموزش و پرورش و نخستوزیری خدمت کرد و سرانجام در ۸ شهریور ۱۳۶۰ به شهادت رسید.
شهید دکتر محمدجواد باهنر، روحانی اندیشمند و نخستوزیر دولت شهید رجایی بود. او از یاران نزدیک امام خمینی (ره) و از تئوریسینهای فرهنگی انقلاب محسوب میشد. شهید باهنر با دانش و تقوای خود نقش مهمی در تدوین کتب درسی و ساماندهی امور فرهنگی کشور داشت و سرانجام همپرواز شهید رجایی شد.
در ساعت ۱۵ روز ۸ شهریور ۱۳۶۰، جلسه شورای امنیت کشور در ساختمان نخستوزیری در حال برگزاری بود که بمبی قدرتمند توسط مسعود کشمیری (نفوذی سازمان مجاهدین خلق) منفجر شد. در این حادثه تروریستی، رئیسجمهور و نخستوزیر کشور به همراه تنی چند از یارانشان در آتش کینه دشمنان سوختند و به شهادت رسیدند.
گرامیداشت یاد شهیدان رجایی و باهنر تنها یک مراسم یادبود نیست، بلکه بازخوانی یک تفکر مدیریتی است. تفکری که در آن مسئولیت طعمه نیست، بلکه امانت است. زنده نگه داشتن یاد این شهدا، یادآوری خیانتهای جریان نفاق و استکبار جهانی به نسل جوان و تاکید بر حقانیت مسیر انقلاب اسلامی است.
مهمترین میراث این دو شهید، «اخلاق در سیاست» بود. آنها نشان دادند که میتوان سیاستمدار بود اما دروغ نگفت، قدرت داشت اما ستم نکرد. ولایتپذیری مطلق، تواضع در برابر مردم، و سازشناپذیری در برابر دشمنان از شاخصههای مکتب سیاسی رجایی و باهنر است که باید سرلوحه مسئولین فعلی باشد.
