یکی از مهم ترین اصول اخلاقی و دینی ما، رعایت حق الناس است. صدای انفجارهای مهیب و ایجاد رعب و وحشت در شب چهارشنبه سوری، مصداق بارز ضایع کردن حق مردم است. کودکان خردسال، زنان باردار، سالمندان و بیماران قلبی و اعصاب، بیشترین آسیب را از این سروصداها می بینند. فرهنگ اصیل ایرانی و آموزه های اسلامی هر دو بر حفظ آرامش و امنیت همسایگان تاکید دارند و شادی ای که باعث آزار دیگران شود را مردود می دانند.
روانشناسان معتقدند که صداهای ناگهانی و بلند (مانند انفجار ترقه) می تواند باعث ایجاد استرس حاد، حملات پانیک و وحشت زدگی در افراد شود. این تاثیرات مخرب بر روی افرادی که زمینه بیماری های اضطرابی دارند یا جانبازان عزیزی که خاطرات جنگ را با خود دارند، بسیار شدیدتر است. احترام به سلامت روان جامعه ایجاب می کند که از ایجاد چنین آلودگی های صوتی پرهیز کنیم.
چهارشنبه سوری در اصل یک جشن خانوادگی و محله ای کوچک بوده است. بازگشت به این الگوی سنتی، یعنی روشن کردن یک آتش کوچک و کنترل شده در فضایی ایمن و دور هم جمع شدن خانواده ها، بهترین راه برای لذت بردن از این شب بدون ایجاد مزاحمت برای دیگران است. این شیوه نه تنها خطرات جانی را به صفر می رساند، بلکه صمیمیت و گرمای جشن را نیز حفظ می کند.
نوجوانان به دلیل هیجان طلبی ممکن است تمایل به استفاده از مواد محترقه خطرناک داشته باشند. والدین نقش کلیدی در هدایت این هیجانات دارند. با گفتگو، آگاه سازی از خطرات و عواقب حقوقی و اخلاقی، و همچنین فراهم کردن بستری امن و جذاب برای تفریح (مانند آتش بازی های نورافشانی مجاز و بی خطر)، می توان جلوی رفتارهای پرخطر و همسایه آزاری را گرفت.
از نظر قانونی، ایجاد سروصداهای ناهنجار و سلب آسایش عمومی جرم محسوب می شود و قابل پیگرد است. اما فراتر از قانون، وجدان بیدار هر شهروند باید قاضی اعمال او باشد. فرهنگ شهرنشینی نیازمند رعایت متقابل حقوق است. همانطور که ما انتظار داریم در زمان بیماری یا استراحت، همسایگان مراعات حال ما را بکنند، ما نیز در شب چهارشنبه سوری باید پاسدار آرامش آنها باشیم.
