در میان ایام سال، چهار روز است که روزه گرفتن در آنها فضیلت ویژهای دارد و یکی از آنها روز ۲۵ ذیالقعده یا دحوالارض است. در روایات معتبر شیعه، ثواب این روزه معادل ۷۰ سال عبادت یا کفاره گناهان ۷۰ سال ذکر شده است. این فرصت بینظیر برای پاکسازی روح و جسم، هدیهای الهی به بندگان است که نباید به سادگی از دست داد.
یکی از اعمال مهم این روز، نمازی دو رکعتی است که در وقت چاشت (نیمه صبح) خوانده میشود. کیفیت آن بدین صورت است که در هر رکعت پس از سوره حمد، پنج مرتبه سوره «والشمس» قرائت میشود. پس از سلام نماز، ذکر «لا حَوْلَ و لا قُوَّةَ اِلا بِاللهِ الْعَللیِّ الْعَظیمِ» گفته شده و سپس دعای کوتاهی برای طلب بخشش و حاجت خوانده میشود. این نماز ساده اما پرمحتوا، اتصال انسان را با خالق هستی و پدیدآورنده خورشید و زمین محکم میکند.
دعای مشهوری که با عبارت «اللّهُمَّ داحِیَ الْکَعْبَةِ وَ فالِقَ الْحَبَّةِ...» آغاز میشود، دعای مخصوص این روز است که شیخ طوسی در مصباح المتهجد نقل کرده است. این دعا حاوی مضامین بلند توحیدی، اشاره به خلقت زمین، بعثت انبیا و درخواستهای معنوی عمیق برای توفیق بندگی و عاقبتبخیری است و خواندن آن در این روز بسیار تاکید شده است.
نه تنها روز دحوالارض، بلکه شب آن (شب بیست و پنجم) نیز دارای فضیلت بسیاری است. روایات میفرمایند که رحمت خدا در این شب نازل میشود و احیای آن با عبادت، ذکر و نماز، اجری معادل صد سال عبادت دارد. این شب فرصتی برای خلوت با خدا و آمادهسازی روح برای درک عظمت روز دحوالارض است.
علاوه بر روز ۲۳ ذیالقعده، در روز ۲۵ ذیالقعده نیز زیارت امام رضا (ع) از بهترین و بافضیلتترین اعمال مستحب به شمار میرود. میرداماد (ره) در رساله خود بیان کرده است که زیارت حضرت رضا (ع) در این روز از موکدترین آداب و سنن است و باعث تکمیل ثواب اعمال این روز میشود.
