گرمایش جهانی که عمدتاً ناشی از فعالیت های انسانی و انتشار گازهای گلخانه ای است، باعث ذوب شدن سریع یخ های دریایی در قطب شمال شده است. این یخ ها پلتفرم اصلی زندگی، شکار و تولید مثل خرس های قطبی هستند. با ناپدید شدن این یخ ها، خرس ها مجبورند مسافت های طولانی تری را شنا کنند که باعث خستگی مفرط و غرق شدن آنها میشود و دسترسی آنها به منابع غذایی را به شدت محدود میکند.
تصاویر خرس های قطبی که تنها بر روی یک تکه یخ کوچک در وسط اقیانوس شناور هستند، نمادی دردناک از انزوای این گونه است. با تکه تکه شدن زیستگاه پیوسته یخی، جمعیت های خرس قطبی از هم جدا می افتند که این امر یافتن جفت و تولید مثل را دشوار میکند و تنوع ژنتیکی آنها را کاهش میدهد، که خود عاملی برای تسریع انقراض است.
خرس های قطبی برای شکار فوک ها به سکوهای یخی نیاز دارند. وقتی یخ ها زودتر آب میشوند، فصل شکار کوتاه میشود و خرس ها فرصت کافی برای ذخیره چربی ندارند. این سوء تغذیه باعث میشود خرس های ماده توانایی بارداری یا شیردهی به توله هایشان را از دست بدهند و نرخ مرگ و میر در میان توله خرس ها به شدت افزایش یابد.
با از بین رفتن زیستگاه طبیعی، خرس های قطبی ناچارند برای یافتن غذا به مناطق خشکی و سکونتگاه های انسانی نزدیک شوند. این مهاجرت اجباری نه تنها اکوسیستم آنها را برهم میزند بلکه باعث ایجاد تعارضات خطرناک بین انسان و خرس میشود که اغلب به کشته شدن خرس ها یا آسیب دیدن انسان ها ختم میشود.
انسان به عنوان خلیفه الهی بر روی زمین مسئولیت حفاظت از سایر مخلوقات را بر عهده دارد. تماشای نابودی تدریجی یکی از باشکوه ترین آفریده های خدا به دست خودمان، بار اخلاقی سنگینی دارد. تلاش برای کاهش تولید کربن و حفاظت از محیط زیست، نه یک انتخاب بلکه یک وظیفه شرعی و انسانی برای جلوگیری از انقراض این گونه بی گناه است.
