توصیه های علما برای بهره مندی از اعمال ام داوود 1405

علما تأکید دارند که قبل از شروع اعمال ام داوود، حلالیت بطلبید تا دعایتان گیر نکند.

مهم ترین توصیه بزرگان، داشتن «انکسار قلب» یا همان دل شکستگی در حین دعاست.

آیت الله بهجت (ره) می فرمودند: گریه بر سیدالشهدا (ع) در لابه لای اعمال، نمک استجابت است.

پاک کردن دل از کینه مؤمنان، شرط بالا رفتن دعای ام داوود است.

استاد فاطمی نیا سفارش می کردند که با امید کامل به رحمت خدا دعا کنید و سوءظن نداشته باشید.

مراقبه از چشم و زبان در روزهای قبل از نیمه رجب، اثر دعا را در روز پانزدهم صدچندان می کند.

بزرگان اخلاق می گویند: دعای ام داوود فقط الفاظ نیست، یک دوره خداشناسی است، به معانی دقت کنید.

پرهیز از پرخوری در افطار و سحر، باعث سبکی روح و حال خوش در زمان دعا می شود.

صدقه دادن قبل از شروع اعمال برای سلامتی امام زمان (عج)، توصیه همیشگی اهل معرفت است.

در پایان دعا، اصرار و پافشاری بر حاجت (الحاح) سیره علمای ربانی بوده است.

وضوی دائم و طهارت ظاهری و باطنی، لباس احرام روح برای ورود به خلوت ام داوود است.

توصیه شده که اعمال را در مکانی مقدس مثل مسجد یا حرم انجام دهید تا از انرژی محیط بهره بگیرید.

قبل از دعا، استغفار زیاد بگویید تا زنگار گناه مانع اتصال نشود.

خلوت و دوری از موبایل و فضای مجازی، توصیه اکید مشاوران مذهبی برای حفظ تمرکز است.

مطالعه ترجمه دعا قبل از شروع مراسم، کمک می کند تا در حین خواندن، حواستان پرت نشود.

توسل به حضرت زهرا (س) قبل از آغاز اعمال ام داوود، کلید رمزآلود استجابت است.

نیت خود را خالص کنید؛ دعا را برای خدا بخوانید نه فقط برای حاجت گرفتن، حاجت خودش می آید.

داشتن حضور قلب، گمشده اصلی عبادات است که علما برای به دست آوردنش تمرین سکوت را پیشنهاد می کنند.

بعد از دعا، مراقب باشید که حال خوش معنوی را با گناه یا لغو از بین نبرید.

شکرگزاری بعد از توفیق انجام اعمال، باعث تثبیت نورانیت آن می شود.

علامه طباطبایی (ره) در روز نیمه رجب، اهتمام ویژه ای به خلوت و انقطاع از دنیا داشتند.

میرزا جواد آقا ملکی تبریزی در المراقبات، اعمال ام داوود را از مهم ترین نردبان های سالکین می داند.

امام خمینی (ره) با وجود مشغله ها، از فرصت های رجب و دعا غافل نمی شدند.

آیت الله حق شناس به شاگردان توصیه می کردند که حوائج غیرممکن را در ام داوود بخواهند.

سیره علما بر این بود که در این روز کمتر سخن بگویند و بیشتر تفکر و ذکر داشته باشند.

آیت الله مجتهدی تهرانی بر خواندن صحیح سوره ها و رعایت آداب ظاهری تأکید داشتند.

بسیاری از علما، دعای ام داوود را برای دفع بلاهای عمومی و اجتماعی مؤثر می دانستند.

آقا مجتبی تهرانی تأکید داشتند که دعا برای دیگران در این روز، استجابت دعای خودتان را تضمین می کند.

بزرگان دین، خستگی در حین این اعمال طولانی را جهاد با نفس و بسیار ارزشمند می شمردند.

اشک های علمای بزرگ در سجده آخر ام داوود، کلاس درسی برای ماست که چگونه با خدا حرف بزنیم.

کلید اول: لقمه حلال. شکم پر از حرام یا شبهه، راه آسمان را می بندد.

کلید دوم: دعا برای فرج. وقتی برای ولی خدا دعا کنی، خدا برای تو دعا می کند.

کلید سوم: یقین. باور داشته باش که خدا صدایت را می شنود و دست خالی برت نمی گرداند.

کلید چهارم: ادب. با لباس تمیز، عطر زده و دو زانو نشستن، ادب حضور را رعایت کن.

کلید پنجم: بخشش. دیگران را ببخش تا خدا هم تو را ببخشد و دعایت را مستجاب کند.

کلید ششم: تداوم. حال دعا را فقط برای چند ساعت نخواه، بخواه که همیشه با خدا باشی.

کلید هفتم: توسل. دعا را با نام پنج تن آل عبا شروع و تمام کن.

کلید هشتم: خشوع. تظاهر به گریه (تباکی) هم اگر گریه ات نیامد، قیمت دارد.

کلید نهم: دعا برای دشمنان و بدخواهان، که نشانه شرح صدر و بزرگی روح است.

کلید دهم: راضی بودن به تقدیر الهی، که بالاترین مرحله استجابت است.

به فرموده علما، ام داوود فقط یک دعا نیست، یک تولد دوباره است.

سفارش شده است: کاسه گدایی تان را در نیمه رجب بزرگ بردارید، کریم دارد می بخشد.

اگر دلت شکست، بدان که سیم وصل شده. توصیه علما این است: آن لحظه را از دست نده.

عالم ربانی یعنی کسی که بداند کی و کجا چه بخواهد؛ ام داوود وقت خواستن است.

بهترین سوغات از اعمال ام داوود، رهایی از خود و رسیدن به خداست.

علما می گویند: دعای خسته اما امیدوار، بهتر از دعای با نشاط اما مغرور است.

در مکتب بزرگان، ناامیدی در روز نیمه رجب، گناهی نابخشودنی است.

ام داوود فرصتی است برای آشتی کنان بنده فراری با مولای مهربان.

نصایح علما چراغ راه است: آهسته بخوان، با توجه بخوان، با دل بخوان.

قدر لحظه سجده آخر را بدانید، آنجا نزدیک ترین نقطه زمین به آسمان است.