یادآوری خاطرات مدرسه و دوران دانش‌آموزی (نوستالژی) 1405

دلم برای صدای زنگ تفریح و دویدن در حیاط مدرسه تنگ شده؛ روز دانش‌آموز مبارک.

یادش بخیر نیمکت‌های چوبی، تخته سیاه و گچ‌هایی که لباسمان را سفید می‌کرد.

مدرسه فقط درس نبود، درس زندگی، رفاقت‌های ناب و خنده‌های بی‌دغدغه بود.

کاش می‌شد یک بار دیگر پشت آن نیمکت‌ها نشست و به صدای معلم گوش داد.

بوی ماه مهر، بوی پاک کن‌های عطری، بوی نارنگی وسط کلاس؛ چه دوران شیرینی بود.

یاد آن روزهایی که تنها نگرانیمان، پرسش کلاسی و مشق شب بود، بخیر.

روز دانش‌آموز بهانه‌ای است تا آلبوم خاطرات خاک خورده مدرسه را ورق بزنیم.

چه زود گذشت دوران روپوش‌های یک‌رنگ و صف‌های صبحگاهی.

رفقای دبیرستان، هنوز هم بهترین رفقای دنیان. یادش بخیر اون روزا.

دلم لک زده برای یه دیکته گفتن معلم و بیست گرفتن‌های پر افتخار.

یادش بخیر وقتی معلم می‌گفت «کی داوطلب میشه؟» همه زیر میز قایم می‌شدیم!

استرسی که موقع دیدن والدین تو دفتر مدیر داشتیم، متهمان دادگاه لاهه نداشتن.

اون لحظه‌ای که معلم اسم یکی دیگه رو برای پای تخته صدا می‌زد، قشنگ‌ترین لحظه زندگی بود.

یادش بخیر لقمه‌های نون و پنیر که زنگ تفریح اول تموم می‌شد.

اجازه گرفتن برای آب خوردن و گشتن تو راهروها، بزرگترین تفریح ما بود.

هنوزم نفهمیدم چرا ناظم‌ها فکر می‌کردن دویدن تو راهرو جرم نابخشودنیه!

تقلب نوشتن روی دست و پا و استرس پاک شدنش موقع امتحان، خودش یه پروژه علمی بود.

شادی یعنی وقتی معلم نمیومد و کلاس می‌رفتیم حیاط ورزش کنیم.

یادش بخیر بخاری‌های نفتی کلاس که بوی دودش از عطر فرانسوی برامون آشناتر بود.

جمله معروف معلم‌ها: «من درس میدم حقوقم رو می‌گیرم، شما ضرر می‌کنید»؛ چقدر راست می‌گفتن.

مدرسه تمام شد، اما درس‌هایش هنوز ادامه دارد. روز دانش‌آموز بر کودک درونمان مبارک.

بزرگ شدیم و فهمیدیم سخت‌ترین امتحان‌ها، امتحان‌های مدرسه نبود.

کاش می‌شد به عقب برگشت و قدر لحظه لحظه بودن کنار دوستان را بیشتر دانست.

معلم عزیزم، حالا می‌فهمم چرا اصرار داشتی انسان باشیم، نه فقط درس‌خوان.

۱۳ آبان، تلنگری است به خاطرات روزهایی که قلب‌هایمان بزرگتر از دنیایمان بود.

دلتنگی برای مدرسه، دلتنگی برای سادگی و صداقت کودکی است.

خط‌کشی دفتر مشق با خودکار قرمز، منظم‌ترین کار زندگی‌مان بود.

هنوز هم وقتی بوی پاییز می‌آید، ناخودآگاه یاد مدرسه و کیف و کتاب می‌افتیم.

چه آرزوهایی که پشت نیمکت‌ها بافتیم و چه رویاهایی که نقاشی کردیم.

روز دانش‌آموز مبارک تمام کسانی که هنوز دلشان برای مدرسه می‌تپد.

یادش بخیر لیوان‌های تاشو، تراش‌های رومیزی و پاک‌کن‌های جوهری که کاغذ رو پاره می‌کردن.

پیک شادی نوروز، عذاب الیم تعطیلات بود ولی الان خاطره شده.

کارت‌های صد آفرین و هزار آفرین، ارزشمندترین ارز دوران ما بود.

جلدهای نایلونی کتاب‌ها و برچسب اسم که با سلیقه می‌چسبوندیم.

یادش بخیر سر صف شعار می‌دادیم و ورزش صبحگاهی می‌کردیم با آهنگ‌های حماسی.

کِیف می‌کردیم وقتی مبصر کلاس می‌شدیم و اسم خوب‌ها و بدها رو می‌نوشتیم.

تغذیه مدرسه: شیر شیشه‌ای و کیک‌های سفت، ولی خوشمزه‌ترین غذای دنیا بود.

اون موقع‌ها برف میومد تا زانو، مدرسه تعطیل می‌شد، چه کیفی می‌داد.

خودکار بیک و مداد سوسمار نشان، ابزارهای مهندسی ما بودن.

روز دانش‌آموز بر نسل کارتون‌های سیاه و سفید و دل‌های رنگی مبارک.

رفیق قدیمی، روزت مبارک. هنوزم یاد شیطنت‌هامون تو مدرسه میفتم می‌خندم.

به یاد روزهای خوب مدرسه، امیدوارم تو امتحان زندگی همیشه بیست بگیری.

همکلاسی جان، کجایی که یادت بخیر. ۱۳ آبان مبارک.

روز دانش‌آموز رو به تو که همیشه تقلب می‌رسوندی تبریک میگم، بامرام!

دوستی‌های مدرسه‌ای، عمیق‌ترین و ماندگارترین دوستی‌هاست. دوستت دارم رفیق.

یادته چقدر نقشه می‌کشیدیم کلاس رو بپیچونیم؟ روزت مبارک شریک جرم.

تقدیم به تمام همکلاسی‌هایی که الان هر کدوم یه گوشه دنیا هستن.

بیایید امروز به یاد قدیم، یه پیام به همکلاسی‌های قدیمی بدیم.

روزت مبارک رفیق گرمابه و گلستان دوران تحصیل.

دلخوشم به یادآوری خاطرات با تو؛ پایدار باشی رفیق.