شب قدر، شب اتصال به خداوند است، اما موانعی وجود دارد که میتواند این اتصال را قطع کند. بزرگترین مانع، «حقالناس» است. خداوند قسم یاد کرده که از حق خود میگذرد اما از حق بندگانش نه. حلالیت طلبی در این شبها، برداشتن سنگهای بزرگ از مسیر استجابت دعاست. تا زمانی که دل مومنی از انسان رنجیده باشد، صعود اعمال به آسمان با مشکل مواجه میشود.
درخواست حلالیت نباید تنها یک تعارف زبانی باشد. باید با پشیمانی قلبی و تصمیم بر جبران همراه باشد. اگر حق مالی بر گردن دارید، باید آن را ادا کنید یا مهلت بگیرید. اگر حق آبرویی است، باید جبران کنید. پیامهای حلالیت طلبی مقدمهای برای نرم کردن دلهاست، اما اگر کدورت عمیقی وجود دارد، تماس تلفنی یا دیدار حضوری تاثیر بسیار بیشتری دارد.
قانون الهی این است: «ارحم ترحم» (رحم کن تا به تو رحم شود). اگر میخواهیم خداوند در شب قدر از خطاهای بزرگ ما بگذرد، ما نیز باید از خطاهای دیگران بگذریم. بخشیدن کسانی که به ما بدی کردهاند، ظرفیت وجودی ما را برای دریافت رحمت الهی گسترش میدهد. شب قدر بهترین فرصت برای معامله با خداست: خدایا من گذشتم، تو هم بگذر.
در روایات آمده است که پرونده اعمال وقتی به محضر امام زمان (عج) میرسد، وجود حقوق ضایع شده مردم در آن، باعث آزردگی خاطر ایشان میشود. طلب حلالیت و صاف کردن حسابها با مردم، باعث میشود پروندهای پاک و آراسته به امضای ولیّ خدا برسد و دعای ایشان بدرقه راه سال آینده ما باشد.
اهل بیت (ع) با اینکه معصوم بودند، اما همواره به ما آموختهاند که تواضع داشته باشیم و اگر حقی را ضایع کردیم، سریعاً عذرخواهی کنیم. امام سجاد (ع) در دعای ابوحمزه ثمالی و صحیفه سجادیه، مضامین بلندی در باب توبه از مظالم عباد (ظلم به بندگان) دارند که الگوی ما در شبهای قدر است.
