شعر در فرهنگ ایرانی جایگاه رفیعی دارد و زبان احساس است. وقتی تبریک ولادت امام حسن (ع) را در قالب شعر و دوبیتی بیان می کنیم، لطافت و ماندگاری آن چندین برابر می شود. به ویژه اگر این اشعار اختصاصی برای نام های (حسن) و (مجتبی) سروده شده باشند، مخاطب احساس می کند که این پیام صرفا یک کپی-پیست ساده نیست، بلکه برای او انتخاب و ارسال شده است. شعر قابلیت دارد که مفاهیم کرامت و بزرگی را در کوتاه ترین فرم ممکن منتقل کند.
نام (حسن) به معنای نیکو و زیبا، یکی از پرکاربردترین واژه ها در اشعار فارسی است که ایهام های زیبایی می سازد. شاعران با بازی با کلمات (حسن) (نام امام) و (حُسن) (زیبایی)، مضامین عرفانی و عاشقانه خلق می کنند. (مجتبی) نیز به معنای برگزیده، واژه ای فاخر و سنگین است که در اشعار مدحی کاربرد فراوانی دارد. ترکیب این نام ها با مناسبت ولادت، دستمایه سرودن دوبیتی های تبریک می شود.
در عصر شبکه های اجتماعی، محتوای کوتاه و موزون (مثل دوبیتی) بیشترین شانس بازنشر را دارد. یک دوبیتی زیبا که نام دوستتان در آن باشد، بهترین گزینه برای استوری کردن یا ارسال در واتساپ است. این کار نشان دهنده ذوق سلیم فرستنده و ارزش قائل شدن برای گیرنده است. اشعار کوتاه به سرعت حفظ می شوند و در محاورات روزمره نیز به کار می روند.
استفاده از اشعار کلاسیک یا شعرهای نو با مضامین مذهبی، می تواند نسل جدید را با میراث ادبی و دینی آشتی دهد. وقتی نوجوانی که نامش حسن است، شعری زیبا در وصف نامش دریافت می کند، حس هویت و افتخار به نامش پیدا می کند. این حس تعلق، پایه گذار علاقه به صاحب اصلی نام (امام حسن ع) خواهد بود.
در اشعار مربوط به نام حسن و مجتبی، معمولا از آرایه هایی مثل جناس، ایهام و تلمیح استفاده می شود. تلمیح به سفره داری امام حسن، صلح ایشان و غربت بقیع، در کنار تبریک به شخصی که نامش حسن است، ترکیبی از شادی و حزن مقدس را ایجاد می کند که خاص ذائقه شیعی است.
