علاقه حضرت زینب (س) به امام حسین (ع) از همان کودکی چنان شدید بود که روایات می گویند زینب (س) بدون دیدن حسین (ع) خوابش نمی برد. این وابستگی به حدی بود که وقتی عبدالله بن جعفر (پسرعموی ایشان) به خواستگاری آمد، حضرت زینب (س) شرط کرد که «من عاشق حسینم و جدایی از او برایم ممکن نیست؛ شرط ازدواج من این است که هرگاه حسین به سفر رفت، من نیز با او بروم». عبدالله این شرط را پذیرفت و همین باعث شد زینب (س) در کربلا حضور یابد.
جایگاه حضرت زینب (س) نزد امام حسین (ع) بسیار رفیع بود. نقل شده است که هرگاه حضرت زینب (س) بر امام وارد می شد، امام حسین (ع) به احترام او تمام قد برمی خاست و او را در جای خود می نشاند. این رفتار از یک امام معصوم که حجت خداست، نشان دهنده مقام والای معنوی زینب (س) است که فراتر از یک رابطه عاطفی صرف می باشد.
لقب «شریکة الحسین» بیانگر عمق جایگاه ایشان است. امام حسین (ع) می دانستند که قیامشان دو مرحله دارد: مرحله شهادت و مرحله پیام رسانی. مرحله دوم که بسیار دشوار و حیاتی بود، تماماً به دوش حضرت زینب (س) گذاشته شد. امام با اطمینان کامل به صبر و درایت خواهر، او را شریک نهضت خود قرار دادند و سرنوشت اسلام را به دست او سپردند.
شاید حیرت انگیزترین سند بر عظمت حضرت زینب (س)، جمله امام حسین (ع) در لحظه وداع باشد که فرمودند: «یا اختاه! لا تنسینی فی نافلة اللیل» (خواهرم! مرا در نماز شب فراموش نکن). اینکه امام معصوم که واسطه فیض الهی است، از خواهرش التماس دعا دارد، نشان می دهد که نماز و نیایش حضرت زینب (س) در درگاه الهی جایگاه ویژه ای دارد و مستجاب الدعوة است.
در مقطعی از دوران اسارت که امام سجاد (ع) به شدت بیمار بودند و شرایط تقیه حاکم بود، حضرت زینب (س) عملاً نیابت خاصه از طرف امام حسین (ع) و امام سجاد (ع) داشتند تا پاسخگوی مسائل شرعی و هدایتگر شیعیان باشند. این اعتماد اهل بیت به دانش و تقوای ایشان، جایگاه بی نظیر ایشان را ثابت می کند.
