در سال پنجم هجری، تمام قبایل دشمن اسلام متحد شدند تا کار مسلمانان را در مدینه یکسره کنند. به پیشنهاد سلمان فارسی، مسلمانان دور شهر خندقی حفر کردند تا مانع ورود دشمن شوند. سپاه احزاب پشت خندق زمینگیر شدند و محاصره طولانی شد، تا اینکه عمرو بن عبدود، پهلوان نامی عرب، موفق شد از باریکهای از خندق عبور کند.
عمرو بن عبدود که به قدرت و خشونت معروف بود، در میدان جولان میداد و مبارز میطلبید. او مسلمانان را مسخره میکرد و میگفت «آیا کسی نیست که بخواهد به بهشت برود؟». ترس بر بسیاری از قلوب مستولی شده بود و کسی پاسخ او را نمیداد. در هر بار، تنها علی بن ابیطالب (ع) برمیخاست و اعلام آمادگی میکرد.
پس از سه بار اعلام آمادگی، پیامبر (ص) به امیرالمؤمنین اجازه دادند. ایشان دست به دعا برداشتند و علی (ع) را بدرقه کردند. علی (ع) پیاده به مصاف عمرو سواره رفت. عمرو که انتظار حریفی جوان را نداشت، ابتدا او را دست کم گرفت، اما صلابت کلام و شجاعت حیدر کرار او را به وحشت انداخت.
در حین درگیری تن به تن، در لحظهای که امام علی (ع) بر سینه عمرو نشسته بود تا کار را تمام کند، عمرو از شدت عجز آب دهان به صورت مبارک امام انداخت. امام بلافاصله برخاستند و قدم زدند. پس از فروکش کردن خشم آنی، بازگشتند و دشمن خدا را به هلاکت رساندند تا این عمل، انتقام شخصی نباشد و خالصاً لوجه الله باشد.
با کشته شدن عمرو، رعب و وحشت در دل سپاه احزاب افتاد. آنها که قهرمان شکستناپذیر خود را کشته دیدند، امیدشان را از دست دادند. به زودی طوفانی سهمگین وزید و بساط مشرکان را برچید. این پیروزی، نقطه عطفی در تاریخ اسلام شد و قدرت مسلمانان را تثبیت کرد.
