داستان بشر حافی و امام موسی کاظم (ع) 1405

روزی امام کاظم (ع) از کوچه‌های بغداد عبور می‌کردند که صدای ساز و آواز از خانه‌ای بلند بود.

کنیزی با ظرف زباله بیرون آمد؛ امام پرسید: صاحب این خانه آزاد است یا بنده؟

کنیز با غرور گفت: البته که آزاد است! مگر نمی‌بینی چه بساط عیشی برپاست؟

امام فرمود: راست گفتی، اگر بنده بود از مولای خود شرم می‌کرد و اینگونه گناه نمی‌کرد.

کنیز به داخل رفت و ماجرا را برای اربابش، بشر، تعریف کرد.

بشر با شنیدن این جمله لرزید: «اگر بنده بود، شرم می‌کرد...»

با پای برهنه دوان دوان به دنبال امام رفت تا توبه کند، و از آن روز «بشر حافی» (پابرهنه) نام گرفت.

یک جمله کوتاه از ولی خدا، مسیر زندگی انسانی را از قعر گناه به اوج عرفان تغییر داد.

بشر توبه کرد و تمام بساط گناه را جمع نمود و به یکی از زاهدان و عابدان بزرگ تبدیل شد.

این داستان نماد قدرت کلام امام و آمادگی دل برای پذیرش حق است.

آزادی واقعی در بندگی خداست، نه در رهایی از قید و بند احکام الهی.

انسان هر چقدر هم در گناه غرق باشد، راه بازگشت و توبه همیشه باز است.

یک لحظه تفکر و تلنگر می‌تواند سرنوشت ابدی انسان را تغییر دهد.

ادب حضور در محضر خدا؛ عالم محضر خداست، در محضر خدا معصیت نکنیم.

تاثیر برخورد کریمانه و دلسوزانه در امر به معروف و نهی از منکر.

توبه یعنی تغییر مسیر کامل؛ همانطور که بشر همه چیزش را تغییر داد.

بندگی خدا عزت است و بردگی هوای نفس، ذلت و خواری.

امام طبیب دوار است؛ خود به سراغ بیماران روحی می‌رود تا آن‌ها را درمان کند.

حیا و شرم از خداوند، مانع اصلی انجام گناه است.

هیچگاه از هدایت کسی ناامید نشویم، شاید یک جمله دلش را بلرزاند.

بشر حافی پس از توبه گفت: نام من بشر است اما تا امروز معنای انسانیت را نمی‌فهمیدم.

عرفا می‌گویند: پای برهنه بشر، نشانه رهایی او از تعلقات دنیوی و احترام به خاک بود.

علامه طباطبایی: این داستان نشان می‌دهد که ولایت امام، کیمیایی است که مس وجود را طلا می‌کند.

استاد اخلاق: فرق است بین کسی که خود را آزاد می‌پندارد و کسی که آزادگی را در بندگی می‌بیند.

شهید مطهری: آزادی معنوی یعنی رهایی از زنجیرهای درونی، همان کاری که بشر انجام داد.

امام کاظم (ع) با یک سوال، فلسفه زندگی بشر را به چالش کشید و او را بیدار کرد.

بزرگان دین همواره داستان بشر را برای امیدواری گناهکاران به رحمت خدا نقل می‌کنند.

توبه بشر حافی، توبه‌ای نصوح و بازگشت‌ناپذیر بود که الگوی تائبین شد.

اشک‌های بشر هنگام توبه، آتش گناهان گذشته‌اش را شست و خاموش کرد.

او دیگر کفش نپوشید تا همیشه به یاد لحظه‌ای باشد که پا برهنه به سوی خدا دوید.

آیا ما بنده‌ی خداییم یا بنده‌ی پول، مقام و هوای نفس؟

صدای ساز و آواز گناه در دل ما بلند است یا صدای مناجات و بندگی؟

اگر امام زمان (عج) امروز از کوچه ما رد شود، درباره خانه دل ما چه می‌گوید؟

صاحب این خانه (دل)، آزاد است یا بنده؟ سوالی که هر روز باید از خود بپرسیم.

بشر حافی شد تا به ما بگوید برای رسیدن به خدا باید کفش‌های تعلق را درآورد.

فرصت‌ها می‌گذرند، نکند پیک مرگ بیاید و ما هنوز در حال گناه باشیم.

بیایید مثل بشر، همین امروز بساط گناه را جمع کنیم و به سمت نور برویم.

خداوند خریدار دل‌های شکسته است، حتی اگر عمری را در غفلت گذرانده باشند.

یک تصمیم جدی برای تغییر، فاصله ما تا آغوش پرمهر خداست.

بندگی خدا قفس نیست، بلکه بالی است برای پرواز به سوی بی‌نهایت.

خدایا، ما را از خواب غفلت بیدار کن پیش از آنکه با مرگ بیدار شویم.

الهی، لذت بندگی و مناجات را جایگزین لذت‌های زودگذر گناه در دل ما گردان.

یا ستّار العیوب، توبه‌ی ما را همچون توبه‌ی بشر حافی بپذیر و ما را پاک کن.

خدایا، به ما توفیق بده تا بنده‌ی واقعی تو باشیم، نه بنده‌ی نفس اماره.

پروردگارا، کلام اولیایت را بر دل‌های ما اثرگذار فرما.

یا رب، شرم و حیا را در وجود ما زنده نگه دار تا به سمت گناه نرویم.

الهی، عاقبت ما را بخیر کن و ما را از زمره توبه‌کنندگان واقعی قرار ده.

خدایا، دست ما را بگیر که بی تو در تاریکی‌های دنیا گم می‌شویم.

به حق موسی بن جعفر (ع)، ما را از زندان نفس نجات ده و به وادی قرب خودت راه ده.

خدایا، ما را چنان کن که امام زمانمان با دیدن ما لبخند رضایت بزند.