گزارش ویدیویی از پذیرایی موکب‌داران عراقی 1405

دیدن مردان عراقی که وسط جاده زانو می‌زنند و التماس می‌کنند به موکبشان بروی، باورنکردنی است.

«هلا بیکم یا زوار» (خوش آمدید زائران) ترجیع‌بند تمام فریادهای دعوت است.

جلوی راهت را می‌گیرند، نه برای دعوا، بلکه برای بوسیدن دستت و دعوت به غذا.

گریه موکب‌دار وقتی زائران دعوتش را رد می‌کنند، دل سنگ را آب می‌کند.

کودکانی که با سینی‌های کوچک آب مانع عبور می‌شوند تا جرعه‌ای بنوشی.

قسم دادن به جان حضرت زهرا (س) برای پذیرفتن دعوت، سلاح نهایی آن‌هاست.

دست‌نوشته‌هایی که می‌گویند: «خدمت به شما افتخار ماست، منت نگذارید».

رقابت شیرین بین قبایل برای جذب زائر بیشتر، دیدنی است.

حتی فقیرترین افراد هم با یک جعبه دستمال کاغذی التماس می‌کنند خدمتی کنند.

این اصرار، بوی نیاز می‌دهد؛ نیاز آن‌ها به دعای زائر حسین (ع).

از ماهی کبابی (مسگوف) تا کباب ترکی و فلافل، سفره اربعین رنگین‌کمان طعم‌هاست.

توزیع میوه‌های تازه، آبمیوه‌های طبیعی و قهوه تلخ عربی در هر قدم.

نان‌های داغ تنوری که زنان روستایی همان‌جا می‌پزند و با عشق تعارف می‌کنند.

غذاهای سنتی عراق مثل قیمه نجفی و بریانی که طعمی بهشتی دارند.

چای عراقی با شکر زیاد (شای ابو السکر) که خستگی را درجا می‌شوید.

ایستگاه‌های پخش بستنی و فالوده در گرمای ظهر، نعمتی بزرگ است.

سینی‌های بزرگ برنج و گوشت (مچبوس) که برای ده‌ها نفر پهن می‌شود.

توزیع خرما و ارده، میان‌وهده‌ای مقوی و سنتی که انرژی‌بخش است.

غذاهای ایرانی مثل قورمه‌سبزی هم در موکب‌های عراقی به احترام ایرانی‌ها طبخ می‌شود.

هیچ‌کس در این مسیر دغدغه گرسنگی ندارد، وفور نعمت حیرت‌انگیز است.

ماساژ پا توسط جوانان و حتی پیرمردان عراقی برای رفع خستگی زائران.

تعمیر رایگان کالسکه، ویلچر و کفش زائران در طول مسیر.

شستشو و اتو کردن لباس‌های زائران در حالی که آن‌ها خوابیده‌اند.

آرایشگاه‌های صلواتی که مو و صورت زائران را اصلاح می‌کنند.

حمام‌های آب گرم و تمیز که خستگی گرد و خاک را می‌زداید.

پزشکان و پرستاران داوطلبی که دارو و درمان رایگان ارائه می‌دهند.

شارژ موبایل و ارائه اینترنت وای‌فای رایگان برای ارتباط با خانواده.

دوخت و دوز پارگی لباس و کوله‌پشتی زائران با لبخند.

واکس زدن کفش‌ها با افتخار، کاری که اینجا پادشاهی محسوب می‌شود.

مهدکودک‌های موقت برای سرگرم کردن کودکان زائر.

موکب‌دارانی که ۲۰ ساعت در روز سرپا هستند و خم به ابرو نمی‌آورند.

زنانی که از طلوع تا غروب پای تنور می‌نشینند و ذکر می‌گویند.

کودکانی که به جای بازی، تمام روز را لیوان آب دست زائر می‌دهند.

شب‌هایی که تا صبح بیدارند تا اگر زائری رسید، گرسنه نماند.

انرژی آن‌ها گویی از منبعی غیبی تامین می‌شود، پایان‌ناپذیر است.

بعد از ۱۰ روز خدمت شبانه‌روزی، هنوز با لبخند استقبال می‌کنند.

خستگی در قاموس خادمان حسین (ع) تعریف نشده است.

آن‌ها خستگی خود را با گرد و خاک پای زائران درمان می‌کنند.

کار تیمی و خانوادگی باعث می‌شود هیچ‌وقت خدمت‌رسانی قطع نشود.

عشق، موتور محرکه‌ای است که جسم خسته آن‌ها را سرپا نگه می‌دارد.

آن‌ها زائر را مشتری نمی‌بینند، بلکه فرستاده ویژه خدا و امام حسین می‌بینند.

بوسیدن پای زائر، اوج ابراز ارادت و تواضع در برابر زائر ارباب است.

خانه من، خانه توست؛ کلید را می‌دهند و خودشان بیرون می‌روند.

بهترین اتاق، بهترین رختخواب و بهترین غذا سهم زائر است، نه خودشان.

نگاه محبت‌آمیز آن‌ها به زائران، حس غربت را کاملاً از بین می‌برد.

اشک ریختن هنگام خداحافظی زائران، نشان از پیوند قلبی عمیق دارد.

آن‌ها معتقدند برکت سالشان از همین خاک پای زائران تامین می‌شود.

احترام ویژه به زائران سالمند و کودکان، در فرهنگ آن‌ها نهادینه است.

هر زائری که وارد موکب می‌شود، انگار خود امام حسین (ع) وارد شده است.

این عشق، زمینی نیست؛ شعاعی از خورشید محبت حسینی است.