متن انتقادی درباره آلودگی هوا و مازوت‌سوزی 1404

نفس‌های شهر به شماره افتاده، آیا صدای خس‌خس سینه‌های مردم به گوش مسئولین نمی‌رسد؟

مازوت می‌سوزانید و انتظار دارید مردم صبور باشند؟ صبر در برابر مرگ تدریجی ممکن نیست.

آقایان مسئول! آسمان خاکستری تقدیر ما نیست، نتیجه تدبیر (یا بی‌تدبیری) شماست.

سهم ما از منابع عظیم نفت و گاز، نباید استشمام بوی گوگرد و سرب باشد.

قانون هوای پاک، قانونی که روی کاغذ مانده و زیر پای مازوت له شده است.

به جای تعطیل کردن مدارس، جلوی دودکش‌های سمی صنایع را بگیرید. صورت مسئله را پاک نکنید.

ریه‌های کودکان ما فیلتر تصفیه هوای بی‌کفایتی‌ها نیست. بس کنید مازوت سوزی را.

وعده هوای پاک دادید، اما سیاهی مازوت نصیبمان شد. این حق‌الناس است و بخشودنی نیست.

هر مرگ زودرس که بر اثر آلودگی هوا رخ می‌دهد، مسئولیتی سنگین بر گردن تصمیم‌گیران انرژی کشور است.

توسعه صنعتی به قیمت جان شهروندان، توسعه نیست، جنایت خاموش است.

هشدار! غلظت آلاینده‌ها از مرز خطر گذشته است. این هوا برای هیچ گروه سنی سالم نیست.

مازوت حاوی گوگرد است؛ سمی که مستقیم وارد جریان خون می‌شود و قلب و مغز را هدف می‌گیرد.

افزایش آمار سکته‌های قلبی و مغزی در روزهای آلوده، یک آمار تصادفی نیست، یک فاجعه بهداشتی است.

کودکان، قربانیان مظلوم این اتاق گاز شهری هستند. رشد ریه‌هایشان متوقف می‌شود.

بیماران تنفسی در این هوا زندانی خانه‌هایشان شده‌اند. این شهر دیگر جای زندگی نیست؟

سرطان ریه، ارمغان شوم ذرات معلق کمتر از 2.5 میکرون است که از مازوت برمی‌خیزد.

زنان باردار در خطر هستند؛ آلودگی هوا تهدیدی جدی برای سلامت نسل آینده است.

سوزش چشم و گلو، کمترین عارضه است؛ خطر اصلی مرگ‌های خاموش شبانه است.

ماسک‌های معمولی جلوی این حجم از سموم را نمی‌گیرند. فکری به حال منشأ آلودگی کنید.

هزینه‌های درمان بیماری‌های ناشی از آلودگی، هزاران برابر بیشتر از هزینه فیلتراسیون صنایع است.

ما خواستار شفافیت هستیم؛ صریح بگویید کدام نیروگاه‌ها مازوت می‌سوزانند؟

اجرای کامل قانون هوای پاک، تنها راه نجات است. چرا دستگاه‌های متخلف محاکمه نمی‌شوند؟

نوسازی ناوگان حمل و نقل و ارتقای کیفیت سوخت، اولویت اول کشور باید باشد.

چرا فیلتراسیون نیروگاه‌ها جدی گرفته نمی‌شود؟ جان مردم ارزشمندتر از سود صنایع است.

ما حق داریم بدانیم چه چیزی را تنفس می‌کنیم. شاخص‌های آلودگی باید دقیق و شفاف اعلام شود.

دادستانی باید به عنوان مدعی‌العموم علیه آلودگان هوا اعلام جرم کند.

بودجه مقابله با آلودگی هوا کجا خرج می‌شود؟ مردم منتظر پاسخگویی هستند.

توقف مازوت‌سوزی در مجاورت کلانشهرها، یک درخواست لوکس نیست، یک ضرورت حیاتی است.

توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر چه شد؟ تا کی باید اسیر سوخت‌های فسیلی بی‌کیفیت باشیم؟

نمایندگان مجلس کجا هستند؟ چرا در برابر خفگی موکلانشان سکوت کرده‌اند؟

دلم برای دیدن کوه‌های شمال تهران تنگ شده، کوه‌هایی که پشت پرده دود گم شده‌اند.

صبح که بیدار می‌شویم، دهانمان طعم فلز می‌دهد. این است زندگی در پایتخت؟

بچه‌ام می‌پرسد چرا نمی‌توانیم برویم پارک؟ چه جوابی دارم بدهم جز اینکه هوا سمی است.

سالمندانمان یکی‌یکی پر می‌کشند و ما فقط نظاره‌گر تابلوهای قرمز کیفیت هوا هستیم.

آسمان آبی تبدیل به یک رویا شده، رویایی که شاید در عکس‌های قدیمی پیدایش کنیم.

شهر بوی غربت می‌دهد، بوی دود، بوی ناامیدی.

نفس کشیدن که بدیهی‌ترین حق حیات است، برای ما تبدیل به یک مبارزه شده.

از پنجره نگاه می‌کنم، همه چیز خاکستری است. رنگ‌ها از این شهر مهاجرت کرده‌اند.

ما زنده‌ماندگان این هواییم، اما آیا زندگی می‌کنیم؟

خدایا بارانی بفرست، که امیدمان از زمینیان قطع شده است.

آلودگی هوا سیاسی نیست، ملی است. با جان مردم بازی سیاسی نکنید.

تحریم‌ها بهانه خوبی برای توجیه مازوت‌سوزی نیست. مدیریت صحیح منابع انرژی کجاست؟

فاصله طبقاتی در تنفس هم بیداد می‌کند؛ یکی ویلای شمال، یکی وسط دود جنوب شهر.

بحران انرژی نباید با بحران سلامتی جبران شود. قطعی برق بهتر از قطعی نفس است.

ناکارآمدی در مدیریت آلودگی هوا، اعتماد عمومی را مخدوش می‌کند.

مهاجرت نخبگان به خاطر آلودگی هوا، خسارتی جبران‌ناپذیر برای آینده کشور است.

محیط زیست قربانی توسعه نامتوازن شده است. این روند باید متوقف شود.

امنیت فقط مرزها نیست، امنیت یعنی بتوانیم در خیابان‌های شهرمان نفس بکشیم.

نسل آینده ما را نخواهد بخشید اگر میراث ما برایشان، زمینی سوخته و هوایی سمی باشد.

حق الناس یعنی دودی که از دودکش کارخانه تو، وارد ریه کودک من می‌شود.