بسیاری از افراد دارای اوتیسم (به ویژه سندرم آسپرگر سابق) دارای هوش بالا و مهارتهای تخصصی ویژهای هستند که میتواند برای هر سازمانی ارزشمند باشد. آنها اغلب در تمرکز بر جزئیات، الگویابی، و کارهای منطقی و ریاضیاتی عملکردی بهتر از افراد عادی دارند. درک ویژگیهای آنها، کلید آزادسازی این پتانسیل عظیم در محیط کار است.
بزرگترین چالش افراد اوتیستیک در محیط کار، درک نکردن قوانین نانوشته اجتماعی و کنایههاست. در فرهنگ ایرانی که تعارف و زبان غیرمستقیم رواج دارد، این چالش بیشتر است. برای همکاری موفق، باید یاد بگیریم با این همکاران صریح، روشن و بدون ابهام صحبت کنیم و از تعارفات پیچیده بپرهیزیم.
محیطهای اداری شلوغ، پر سر و صدا و با نورهای نامناسب، میتواند برای فرد اوتیستیک جهنمی باشد که بهرهوری او را به صفر میرساند. اصلاحات جزئی مثل اجازه استفاده از هدفون نویزگیر، تنظیم نور میز کار، یا اختصاص یک گوشه آرام، میتواند تفاوت چشمگیری در عملکرد و آرامش روانی همکار اوتیستیک ایجاد کند.
در آموزههای دینی و فرهنگی ما، رعایت حال دیگران و احترام به تفاوتها تاکید شده است. طرد کردن یا آزار دادن همکار اوتیستیک به خاطر تفاوتهای رفتاری، عملی غیراخلاقی است. ایجاد محیطی فراگیر (Inclusive) که در آن همه احساس امنیت کنند، وظیفه اخلاقی تمام کارکنان و مدیران است.
افراد اوتیستیک در محیطهای ساختارمند و با برنامه مشخص شکوفا میشوند. تغییرات ناگهانی در جلسات یا وظایف، باعث اضطراب شدید آنها میشود. مدیران و همکاران باید سعی کنند برنامهها را از قبل اعلام کنند و روتین کاری مشخصی را برای این افراد در نظر بگیرند.
