ته تغاری یا فرزند آخر، معمولاً کانون توجه و محبت خانواده است. بزرگتر شدن و ورود او به مرحله جوانی، برای والدین و خواهر و برادرهای بزرگتر، هم شیرین است و هم باورنکردنی. تبریک روز جوان به ته تغاری، نوعی جشن بلوغ و پذیرش ورود او به دنیای بزرگترهاست، همراه با چاشنی محبت و شوخی.
خواهر و برادرهای بزرگتر، نقش الگو و راهنما را برای فرزند آخر دارند. روز جوان فرصت مناسبی است تا با زبانی صمیمی و دوستانه، تجربیات خود را به او منتقل کنند و حمایت خود را نشان دهند. این رابطه صمیمی، مانع از انحراف جوان در مسیر پرپیچ و خم زندگی میشود.
در فرهنگ خانوادههای ایرانی، شوخی با ته تغاریها (مثل لوس بودن یا کار نکردن!) بخشی از ادبیات محبتآمیز است. استفاده از طنز در پیام تبریک، فضا را شاد میکند و صمیمیت را افزایش میدهد، اما باید مراقب بود که این شوخیها به تحقیر یا رنجش منجر نشود.
معرفی حضرت علی اکبر (ع) به عنوان الگو به برادر کوچک، نباید حالت خشک و دستوری داشته باشد. میتوان با اشاره به جنبههای جذاب شخصیت ایشان مثل قدرت، زیبایی و محبوبیت، برادر نوجوان یا جوان را به سمت ارزشهای دینی سوق داد.
جوانان در ابتدای راه، نیاز شدید به تایید و دیده شدن دارند. وقتی (ته تغاری) با لفظ (مرد) یا (جوان برومند) خطاب میشود، اعتماد به نفسش بالا میرود و تلاش میکند رفتاری متناسب با این القاب داشته باشد.
