در فرهنگ اسلامی، عیادت از بیمار (عیادة المریض) یکی از مستحبات موکد و دارای پاداش عظیم است. پیامبر اسلام (ص) عیادت بیمار را هم سنگ با زیارت خداوند دانسته اند. این عمل نه تنها باعث تسلی خاطر بیمار می شود، بلکه پیوندهای اجتماعی و عاطفی را در جامعه محکم می کند و روز جهانی بیمار فرصتی برای احیای این سنت نیکوست.
عیادت آدابی دارد که رعایت نکردن آن ها ممکن است به جای ثواب، باعث آزار بیمار شود. کوتاه بودن زمان ملاقات، پرهیز از صحبت های تنش زا، و رعایت سکوت و آرامش از مهم ترین این آداب است. هدف از عیادت، کاهش آلام بیمار است، نه خسته کردن او با حضور طولانی یا صحبت های بیهوده.
یکی از مهم ترین وظایف اخلاقی در برابر بیماران، حفظ اسرار آنهاست. ممکن است در حین بیماری یا عیادت، از مسائلی آگاه شویم که بیمار مایل به افشای آن ها نیست. حفظ آبرو و کرامت انسانی بیمار، واجبی اخلاقی است که اعتماد و امنیت روانی را برای او به ارمغان می آورد.
وظیفه ما تنها به یک احوالپرسی ساده محدود نمی شود. حمایت عملی، مانند کمک در کارهای منزل، نگهداری از کودکان بیمار، یا کمک های مالی به خانواده هایی که درگیر هزینه های سنگین درمان هستند، جلوه ای زیبا از انسانیت است که در روز جهانی بیمار باید مورد توجه قرار گیرد.
اطرافیان بیمار نقش حیاتی در حفظ روحیه او دارند. تزریق امید و انگیزه، صحبت از آینده روشن و توکل به خدا، سیستم ایمنی بیمار را تقویت می کند. اخلاق حکم می کند که حتی اگر شرایط سخت است، در حضور بیمار ستون محکمی از امید و انرژی مثبت باشیم.
