در فرهنگ ایرانی، شوخطبعی همواره راهی برای تلطیف شرایط سخت و افزایش تابآوری اجتماعی بوده است. شوخی با گرانی آجیل یا کمبودهای سفره هفتسین در ایام نوروز، نه به معنای ناشکری، بلکه روشی رندانه برای بیان دغدغههای روزمره با زبانی شیرین است. این نوع طنز باعث میشود تا فشار روانی کمتر شده و مردم بتوانند با لبخند و همدلی، لحظات شادی را در کنار یکدیگر سپری کنند.
هرچند شوخی مایه نشاط است، اما در دید و بازدیدهای عید باید حدود ادب و احترام حفظ شود. شوخیها نباید به گونهای باشد که میزبان احساس شرمندگی کند یا ارزشهای سنتی و مذهبی زیر سوال برود. طنزهای مربوط به آجیل و پذیرایی باید کلی و دوستانه باشد و نباید شخص خاصی را نشانه بگیرد. هدف از این شوخیها، خندیدن با هم است، نه خندیدن به هم.
شوخیهای مربوط به گرانی، در بطن خود پیامی از قناعت و سادهزیستی دارد. این طنزها یادآوری میکنند که هدف اصلی نوروز، تجملات و سفرههای رنگین نیست، بلکه صله رحم و با هم بودن است. میتوان با سفرهای ساده اما دلی خوش، سال نو را جشن گرفت. تاکید بر معنویات و محبت بین اعضای خانواده، بسیار ارزشمندتر از تجملات پرهزینه است.
آغاز سال نو با خنده و شوخی، انرژی مثبتی را برای کل سال ایجاد میکند. روانشناسان معتقدند که اشتراکگذاری جوکها و لطیفههای سالم در جمعهای خانوادگی، باعث ترشح هورمونهای شادیبخش و کاهش استرس میشود. بنابراین، استفاده از پیامهای تبریک طنزآمیز میتواند هدیهای کوچک اما موثر برای شاد کردن دوستان و آشنایان باشد.
در تولید و بازنشر محتوای طنز نوروزی، باید دقت کرد که طنز به لودگی یا توهین تبدیل نشود. فرهنگ غنی ایرانی اسلامی بر وقار و متانت حتی در شوخی تاکید دارد. شوخی با سفره هفتسین نباید فلسفه و قداست آن را خدشهدار کند. بلکه باید با ظرافت ادبی و هوشمندی، لبخندی بر لبها بنشاند و صمیمیت را افزایش دهد.
