در فرهنگ عامه ایرانی، رابطه دو باجناق (همریش) همواره با نوعی رقابت پنهان و طنزآمیز همراه بوده است. اشعار طنز و ضربالمثلهایی مانند «باجناق فامیل نمیشه» از همین بستر فرهنگی نشات میگیرد. استفاده از شعر طنز برای تبریک روز مرد، راهی عالی برای شکستن یخ روابط رسمی و ایجاد فضایی شاد و صمیمی است، به شرطی که شوخیها از دایره ادب خارج نشوند.
شعر به دلیل آهنگین بودن و استفاده از آرایههای ادبی، ماندگاری بیشتری در ذهن دارد. وقتی شما به جای یک جمله ساده، یک دوبیتی طنزآمیز برای باجناق خود میفرستید، ذوق و قریحه خود را نشان میدهید و لبخند را به لب او مینشانی. این کار نشاندهنده صمیمیت و راحتی شما در رابطه است.
هرچند شوخی با باجناق مرسوم است، اما باید مراقب بود که این شوخیها به توهین یا تحقیر تبدیل نشود. اشعار طنز باید حول محور رقابتهای شیرین، مسائل مشترک (مانند پدرزن و مادرزن) و کلیشههای رایج باشد. هدف از این اشعار، خندیدن «با هم» است، نه خندیدن «به هم».
در ادبیات فولکلوریک ایران، داستانها و حکایتهای زیادی درباره باجناقها وجود دارد که اغلب جنبه طنز دارند. این متون نشان میدهند که ایرانیان از دیرباز سعی داشتهاند با نگاهی طنزآمیز، پیچیدگیهای روابط فامیلی سببی را مدیریت کنند و آن را تلطیف نمایند.
روز 13 رجب، روز ولادت حضرت علی (ع)، روزی پر از سرور و شادی است. شادی مومنانه میتواند با مزاح و شوخیهای حلال همراه باشد. ارسال اشعار طنزآمیز که در پایان به دعای خیر و تبریک ولادت ختم میشوند، ترکیبی زیبا از نشاط و معنویت را ارائه میدهد.
