شجره نامه پیامبر اکرم و جایگاه رفیع عبدالمطلب 1405

شجره نامه پیامبر (ص) کوتاه ترین مسیر نورانی از زمین به آسمان است. محمد بن عبدالله بن عبدالمطلب بن هاشم... تا عدنان و اسماعیل و ابراهیم (ع).

این سلسله زرین، سلسله «اصلاب شامخه» و «ارحام مطهره» است که هیچگاه به شرک و پلیدی جاهلیت آلوده نشد.

عبدالمطلب، حلقه اتصال ابراهیم خلیل به محمد حبیب است. نگین درخشان در گردنبند اجداد رسول الله.

پیامبر فرمود: خداوند از فرزندان اسماعیل، کنانه را برگزید و از کنانه قریش را و از قریش بنی هاشم را و از بنی هاشم مرا.

عبدالمطلب جد اول پیامبر است؛ کسی که نور رسالت در پیشانی او چنان می درخشید که مردم به آن تبرک می جستند.

پدران پیامبر همگی موحد و یکتاپرست بودند. عبدالمطلب اوج این توحید در عصر تاریک شرک بود.

در این شجره نامه، هر نامی ستاره ای است که راه را برای طلوع خورشید محمدی هموار کرده است.

هاشم (پدر عبدالمطلب) کسی بود که سفره دار مکه بود و پیمان های تجاری قریش (ایلاف) را بنا نهاد.

عبدالمطلب ده پسر داشت که عبدالله (پدر پیامبر) همچون ماه در میان ستارگان بود.

نسب پیامبر، پاک ترین نسب در تاریخ بشریت است؛ نسبی که خدا آن را حفظ کرد تا ظرف وجود خاتم الانبیاء باشد.

عبدالمطلب در میان اعراب به «سید البطحا» (آقای مکه) شهرت داشت و کلامش حکم قانون را داشت.

او احیاگر سنت های فراموش شده ابراهیمی بود و چاه زمزم به دست او دوباره جوشید.

جایگاه او چنان بود که ابرهه، پادشاه حبشه، با دیدن هیبت او از تخت فرود آمد و او را تکریم کرد.

عبدالمطلب مرجع قضاوت در اختلافات پیچیده بود و عدالتش زبانزد خاص و عام بود.

او نه تنها رئیس قبیله، بلکه رهبر معنوی مکه بود که مردم در خشکسالی و بلا به او پناه می بردند.

خداوند به خاطر دعای عبدالمطلب، سپاه فیل را نابود کرد و کعبه را حفظ نمود.

در روایات شیعه، عبدالمطلب به عنوان «حجت خدا» در دوران فترت (فاصله بین مسیح و پیامبر اسلام) معرفی شده است.

او اولین کسی بود که دیه قتل را صد شتر تعیین کرد و اسلام آن را امضا نمود.

عبدالمطلب کسی بود که حرمت کعبه را پاس داشت و مردم را از طواف عریان (که رسم جاهلی بود) باز می داشت.

او پناهگاه مظلومان بود و هر کس وارد خانه او می شد، در امان بود.

عدنان: جد بیستم پیامبر که نسب ایشان تا او قطعی است و از او تا اسماعیل (ع) ادامه دارد.

قصی بن کلاب: جد چهارم پیامبر که قریش را متحد کرد و کلیددار کعبه شد.

هاشم: جد دوم پیامبر، مردی سخاوتمند که سنت سفر تجاری زمستانه و تابستانه را باب کرد.

عبد مناف: جد سوم، که به زیبایی و سیادت معروف بود (ماه مکه).

کِلاب بن مُرّه: یکی دیگر از اجداد که نامش در سلسله نورانی پیامبر می درخشد.

لؤی بن غالب: از اجداد بزرگ که در تاریخ عرب به حکمت شناخته می شد.

فهر بن مالک: که همان «قریش» است و قبیله قریش به او منسوب است.

همه این اجداد، حاملان نور محمدی بودند که دست به دست این امانت را به عبدالمطلب رساندند.

ازدواج های این سلسله همگی پاک و بر اساس معیارهای الهی بوده است.

در زیارت پیامبر می خوانیم: گواهی می دهم که تو نوری بودی در پشت های بلندمرتبه و رحم های پاک.

پیامبر (ص) در جنگ حنین فرمود: «اَنَا النَّبِیُّ لا کَذِب، اَنَا ابنُ عَبدِالمُطَّلِب» (من پیامبرم و دروغ نیست، من فرزند عبدالمطلبم). این اوج افتخار به جدش است.

امیرالمومنین علی (ع) نیز بارها به وراثت خود از عبدالمطلب و ابوطالب افتخار می کرد.

شرافت نسب پیامبر، دلیلی بر حقانیت اوست؛ چرا که ظرف آلوده نمی تواند مظروف پاک (وحی) را حمل کند.

قریش به عبدالمطلب افتخار می کرد و او را «ابراهیم دوم» می نامید.

این نسب پاک، پاسخی است به کسانی که می خواهند ریشه اسلام را در جاهلیت جستجو کنند. اسلام ریشه در توحید ابراهیمی دارد.

خداوند پیامبر را از «بهترین طینت» و «بهترین خاندان» برگزید.

تنها خاندانی که در جاهلیت به زنا و شراب آلوده نشد، خاندان بنی هاشم و عبدالمطلب بود.

افتخار ما این است که پیامبرمان زاده ی اشرافِ معنوی است، نه اشرافِ زرو زور.

شجره نامه پیامبر، درخت طوبای بهشتی است که ریشه اش ثابت و شاخه اش در آسمان است.

صلوات بر محمد و آل محمد، صلوات بر تمام این سلسله پاک است.

عبدالله و ابوطالب برادران تنی بودند (از یک مادر). این راز سرپرستی ابوطالب است.

مادر عبدالمطلب، زنی با نفوذ از مدینه بود، که زمینه ساز هجرت پیامبر به مدینه شد (دایی های پیامبر).

نسل عبدالمطلب از طریق عبدالله (پیامبر) و ابوطالب (علی علیه السلام) ادامه یافت و در وجود حسنین (ع) یکی شد.

حمزه سیدالشهدا و عباس نیز از فرزندان نامدار عبدالمطلب بودند.

ابولهب با اینکه فرزند عبدالمطلب بود، اما به دلیل کفر، شاخه خشکیده این درخت شد (تبت یدا...).

عبدالمطلب سنت های جاهلی را شکست و سنت های الهی را جایگزین کرد.

نام مادران در این شجره نامه (مانند آمنه، فاطمه بنت اسد، فاطمه بنت عمرو) همگی زنان پاکدامن بودند.

حفظ شجره نامه در میان اعراب اهمیت داشت، اما شجره پیامبر با نور وحی متمایز شد.

عبدالمطلب حلقه اتصال دوران انبیای سلف و خاتم الانبیاء است.

بررسی این شجره نامه نشان می دهد که برنامه الهی برای بعثت، از قرن ها قبل چیده شده بود.