تفأل به دیوان حافظ و اشتراک‌گذاری غزل‌های ناب 1405

ای حافظ شیرازی، تو محرم هر رازی، ما را به نگاهی بنواز که سخت محتاجیم.

در این روز مبارک، تفألی زدیم و نوید روزهای روشن آمد؛ غم مخور که ایام غم نخواهد ماند.

فال حافظ زدم و مژده رحمت آمد / گفت ای عاشق مسکین، فرجت نزدیک است.

نیت کن و دل به دریای حکمت لسان‌الغیب بسپار، که او زبان گویای دل‌های شکسته است.

به دیوان حافظ پناه بردم، گفت: یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور.

هر گاه دلت گرفت، تفألی بزن؛ کلام حافظ مرهمی است بر زخم‌های روزگار.

امروز نیت خیر کن و صفحه‌ای بگشا، شاید پیامی از دوست در انتظار تو باشد.

حافظ گشوده‌ام و چه زیبا سرود: رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند.

تفأل به حافظ، تمرین امیدواری است در لحظه‌های تردید و انتظار.

بیایید امروز با اشتراک یک بیت ناب از حافظ، چراغ امید را در دل عزیزانمان روشن کنیم.

الا یا ایها الساقی ادر کأسا و ناولها... آغاز عشق آسان بود و راهش دشوار، اما شیرین.

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم... که جهان بی تو و موی تو ندارد یادی.

عشق دردی است که درمانش هم اوست؛ حافظ این را خوب می‌دانست و خوب سرود.

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق / ثبت است بر جریده عالم دوام ما.

در خرابات مغان نور خدا می‌بینم... نگاه حافظ به جهان، سرشار از حضور معشوق ازلی است.

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند... روایتی از هبوط انسان و بار سنگین امانت عشق.

عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد؛ درسی که حافظ به ما آموخت، ایستادگی در راه دوست است.

مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم / هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم.

خلوت دل نیست جای صحبت اضداد... دل را باید برای عشق خالص کرد.

حافظا در کنج فقر و خلوت شب‌های تار / تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور.

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است / با دوستان مروت با دشمنان مدارا.

ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون / نیکی به جای یاران فرصت شمار یارا.

هنگام تنگدستی در عیش کوش و مستی / کاین کیمیای هستی قارون کند گدا را.

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود / ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است.

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت / که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت.

برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگیر / که ندادند جز این تحفه به ما روز الست.

هر که شد محرم دل در حرم یار بماند / وان که این کار ندانست در انکار بماند.

پند حکیم محض صواب است و عین خیر / فرخنده آن کسی که به سمع رضا شنید.

در کوی نیک نامی ما را گذر ندادند / گر تو نمی‌پسندی تغییر کن قضا را.

به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات / بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن.

هوای کوی تو از سر نمی‌رود...

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد.

صلاح کار کجا و من خراب کجا...

مژده ای دل که مسیحا نفسی می‌آید.

خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود.

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن.

ساقی بیا که عشق ندا می‌کند بلند.

ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد.

یاری اندر کس نمی‌بینم یاران را چه شد؟

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست.

یا رب این شمع دل افروز ز کاشانه کیست / جان ما سوخت بپرسید که جانانه کیست.

تکیه بر تقوی و دانش در طریقت کافریست / راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش.

حافظا از چشمه حکمت به ما آبی بده / تشنه کامیم و امیدمان به فضل خداست.

دردم از یار است و درمان نیز هم / دل فدای او شد و جان نیز هم.

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی / دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی.

گرت چو نوح نبی صبر هست در غم طوفان / بلا بگردد و کام هزار ساله برآید.

نماز شام غریبان چو گریه آغازم / به مویه‌های غریبانه قصه پردازم.

یا رب آن آهوی مشکین به ختن بازرسان / وان سهی سرو خرامان به چمن بازرسان.

خداوندا، به حق حرمت حافظ، دل‌های ما را به نور معرفت روشن گردان.

سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی... خدایا دعای سحرخیزان را اجابت کن.