خاطرات همسران شهدای مدافع حرم در وفات حضرت زینب 1405

یادم هست روزی که می خواست برود، گفتم: بچه ها چه می شوند؟ گفت: بچه های من فدای بچه های حسین (ع). امروز وفات حضرت زینب است و من می فهمم چه معامله ای کرد.

آخرین بار که زنگ زد، گفت: خانم! اینجا خیلی بوی حضرت زینب می آید. اگر برنگشتم، بدان که خانم مرا خریده است.

ساکش را که می بستم، گفتم: قول بده سالم برگردی. خندید و گفت: قول می دهم طوری برگردم که حضرت زینب راضی باشد. و بی سر برگشت...

شب وفات حضرت زینب بود، گفت: دلم طاقت نمی آورد حرم عمه جان در خطر باشد. رفت و ۳ روز بعد خبر شهادتش آمد.

بهش گفتم: من طاقت دوری ندارم. گفت: همسر شهید شدن صبر زینبی می خواهد، تمرین کن. حالا هر روز با یاد زینب (س) تمرین صبر می کنم.

وقتی خبر شهادتش را آوردند، خواستم جیغ بزنم، اما یاد روضه های شام افتادم. گفتم: یا زینب، به آبروی تو صبر می کنم تا دشمن شاد نشود.

همسران شهدا به من می گفتند: گریه کن سبک شوی. گفتم: گریه هایم را نگه داشته ام برای خلوت، در جمع باید مثل زینب (س) محکم باشم.

بچه ام که سراغ بابا را می گیرد، می برمش حرم، می گویم بابا رفته پیش فرشته ها، پیش حضرت زینب. اینطوری آرام می شود.

زندگی بدون او سخت است، خیلی سخت. اما وقتی فکر می کنم او فدایی زینب (س) شده، دلم آرام می گیرد. معامله پرسودی بود.

گاهی که کم می آورم، رو به قبله می نشینم و می گویم: خانم جان! شما چطور آن همه داغ را تحمل کردی؟ یک ذره از صبرت را به من بده.

دیشب خوابش را دیدم. در یک باغ بزرگ بود. گفتم کجایی؟ گفت: مهمان سفره حضرت زینبیم. نگران نباش، اینجا خیلی خوش می گذرد.

خواب دیدم دارد گنبد حرم را تمیز می کند. لبخند می زد و می گفت: دیدی بالاخره خادم خانم شدم؟

یک بار به خوابم آمد و گفت: همسرم، گریه نکن. هر قطره اشک تو اینجا مروارید می شود، اما حضرت زینب دوست دارد تو قوی باشی.

دیدم لباس رزم پوشیده و پشت سر یک بانوی نورانی راه می رود. پرسیدم ایشان کیست؟ گفت: عمه جان زینب است، داریم می رویم زیارت ارباب.

شب وفات حضرت زینب خواب دیدم یک چادر سبز به من هدیه داد و گفت: این امانت زینب است، مراقبش باش.

عزیز دلم، امروز وفات حضرت زینب است. یادش بخیر چقدر برای این روز برنامه داشتی. جایت در هیئت خالیست.

همسفر بهشتی ام! خیالت راحت، بچه ها را همانطور که خواستی زینبی تربیت می کنم.

اینجا همه از تو می گویند، از غیرتت. اما من دلم برای مهربانی هایت تنگ شده. دعا کن زودتر به تو ملحق شوم.

می دانی؟ از وقتی رفتی، حضرت زینب (س) هوای ما را خیلی دارد. احساس تنهایی نمی کنم.

قرارمان یادت نرود. دم در بهشت منتظرم باش، همانطور که قول دادی.

شهیدی که در وصیت نامه اش نوشت: همسرم، اگر شهید شدم، در وفات حضرت زینب سیاه نپوش، چون من به آرزویم رسیدم.

خاطره همسر شهید سیاهکالی: گفتم پاییز فصل رفتن نیست، گفت فصل دفاع از حرم فصل ندارد.

روایت همسر شهید صدرزاده: مصطفی همیشه می گفت دوست دارم روز وفات حضرت زینب، شهادتم امضا شود.

همسر شهید بلباسی: وقتی پیکرش برگشت، گفتم خدایا شکرت که پیش حضرت زینب روسفید شدم.

خاطره مشترک همه همسران: دلتنگی، دلتنگی، دلتنگی... که فقط با یاد زینب (س) درمان می شود.