متن‌های ادبی درباره شکوه تخت جمشید و پاسارگاد 1405

تخت جمشید، تنها یک ویرانه نیست؛ کتاب سنگی تاریخ است که هر ستونش فصلی از غرور را روایت می‌کند.

وقتی در پاسارگاد قدم می‌زنی، سنگ‌ریزه‌ها هم زیر پایت نجوای عظمت سر می‌دهند.

ستون‌های سربه فلک کشیده پرسپولیس، انگشتان اشاره‌ای هستند به آسمان، گواهی بر بلندپروازی ایرانیان.

آرامگاه کوروش، ساده اما باشکوه، چونان قلبی که هنوز در سینه دشت مرغاب می‌تپد.

باد در میان ستون‌های آپادانا می‌پیچد و صدای پای سربازان جاویدان را به گوش جان می‌رساند.

پاسارگاد، میعادگاه عاشقانی است که در جستجوی ریشه‌های اصیل خویش‌اند.

هر نقش برجسته در تخت جمشید، لبخندی است که از اعماق تاریخ به ما هدیه شده است.

اینجا ایران است، جایی که سنگ‌ها سخن می‌گویند و خاک بوی قدم‌های بزرگان را می‌دهد.

غروب تخت جمشید، غمگین نیست؛ باشکوه است، مثل پایان یک سمفونی حماسی.

در سکوت پاسارگاد، فریادی از جنس عدالت و آزادی نهفته است که گوش شنوا می‌خواهد.

دروازه ملل، با آن گاوهای بالدار، هنوز هم به مهمانان تاریخ خوش‌آمد می‌گوید.

معماری تخت جمشید، تلفیقی از هنر، ریاضیات و عشق است که پس از قرن‌ها همچنان حیرت‌انگیز است.

آرامگاه کوروش با آن پله‌های شش‌گانه، نمادی از عروج روح انسان به سوی کمال است.

نقوش سربازان هخامنشی با گل نیلوفر در دست، پیام صلح ایران را به ابدیت مخابره می‌کنند.

سنگ‌های صیقلی پاسارگاد، آینه‌ای است که چهره‌ی تمدن کهن ما را بازتاب می‌دهد.

تخت جمشید، شهر آیینی نوروز، جایی که بهار با شکوه پادشاهی جشن گرفته می‌شد.

باغ‌های پاسارگاد، الگوی پردیس‌های ایرانی، روزگاری سرسبزترین نقطه جهان بود.

سرستون‌های دو سر اسب و شیر، تجلی قدرت و نجابت در هنر سنگ‌تراشی باستان هستند.

پلکان‌های ورودی تخت جمشید، چنان نرم و کوتاه تراشیده شده‌اند تا مهربانی را به گام‌های مهمانان هدیه دهند.

کاخ تچر، تالار آینه تاریخ، هنوز هم درخشش سنگ‌هایش چشم را نوازش می‌دهد.

دلم هوای تخت جمشید کرده، هوای تنفس در اتمسفر تاریخ.

کاش می‌شد یک بار دیگر در جشن‌های مهرگان و نوروز، در تالار صد ستون قدم زد.

پاسارگاد، ای خانه پدری، چقدر دلتنگ صلابت تو هستم.

هر بار که عکس‌های تخت جمشید را می‌بینم، بغضی از سر غرور و حسرت گلویم را می‌فشارد.

ما فرزندان آن شکوهیم، اما گاهی راه خانه را گم می‌کنیم.

بوی خاک باران‌خورده‌ی مرغاب، عطر خاطرات نیاکانمان را دارد.

ای ستون‌های شکسته، شما استوارتر از تمام برج‌های مدرن ایستاده‌اید.

تخت جمشید، تو پیر تاریخ نیستی، تو جوان‌مرگ روزگارانی.

کاش سنگ‌ها زبان باز می‌کردند و از جشن‌ها و عدالت‌ها برایمان می‌گفتند.

لمس سنگ‌های گرم پاسارگاد، حس گرفتن دست‌های پدربزرگ است؛ گرم و اطمینان‌بخش.

تخت جمشید، نگین سنگی ایران.

پاسارگاد، آرامگاه عدالت.

شکوه پارسی در خشت خشت تخت جمشید.

پرسپولیس، پایتخت تمدن جهان.

آرامش ابدی در دشت پاسارگاد.

ستون‌های تاریخ، استوار و پابرجاست.

هنر نزد ایرانیان است و بس (در وصف معماری).

تخت جمشید، شناسنامه سنگی ماست.

پاسارگاد، قبله‌گاه تاریخ‌دوستان.

ایران من، شکوه تو جاودان.

در این ویرانه می‌بینم شکوهِ رفته بر جا را / تماشا می‌کنم در سنگ، تاریخِ معما را

ستون‌ها گرچه بشکستند، اما ریشه در خاکند / نشان می‌دهند اوجِ غرور و عشقِ پاک را

پاسارگاد ای دشتِ خاموشِ پر از فریاد / تویی یادآورِ مردی که گیتی داد بر او داد

به تخت جمشید چون رسی، آهسته پا بگذار / که اینجا خفته‌اند در خاک، شیرانِ جهان‌آرا

ز نقشِ سنگ‌ها پیداست، صلح و دوستیِ ناب / که ایران بوده مهدِ عشق، چون خورشیدِ عالم‌تاب