متن سنگین و فلسفی برای استوری به مناسبت روز فلسفه 1405

ما محکوم به آزادی هستیم؛ انتخابی که بار مسئولیتش شانه‌های هستی را می‌لرزاند.

بودن یا نبودن مسئله نیست؛ چگونه بودن، مسئله‌ای است که خواب را از چشم فیلسوف می‌رباید.

زندگی، معنای از پیش تعیین شده‌ای ندارد؛ ما با هر انتخاب، معنایی را خلق می‌کنیم و سپس در آن ساکن می‌شویم.

هراس از مرگ، در واقع هراس از زندگیِ نزیسته است. آنکه کامل زندگی کند، از پایان نمی‌هراسد.

انسان تنها موجودی است که وجودش بر ماهیتش مقدم است؛ ابتدا هست، سپس خود را می‌سازد.

تنهایی، تقدیرِ جان‌های عمیق است. در ارتفاعاتِ تفکر، هوا برای تنفسِ همگان کافی نیست.

ما به دنیا پرتاب شده‌ایم، بدون راهنما. تمامِ اضطرابِ بشر، محصولِ همین فقدانِ نقشه است.

جهان ساکت است و انسان فریاد می‌زند؛ فلسفه، تلاش برای شنیدنِ پاسخِ این سکوت است.

اصالت یعنی وفاداری به خویشتن، حتی زمانی که تمام جهان تو را به نقاب زدن دعوت می‌کند.

درد، شکافی است که نورِ آگاهی از آن وارد می‌شود. از رنج‌هایت فرار نکن، آن‌ها را بفهم.

آنچه می‌دانیم، قطره‌ای است و آنچه نمی‌دانیم، اقیانوسی بی‌کران. دانایی، درکِ همین نادانی است.

حقیقت، آینه‌ای بود که از دست خدا افتاد و شکست. هرکس تکه‌ای برداشت و پنداشت که تمام حقیقت نزد اوست.

چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید. فلسفه یعنی شستنِ پیش‌فرض‌ها از چشمِ ذهن.

شک، آغاز یقین است. کسی که هرگز شک نکرده، هرگز به باوری عمیق نرسیده است.

زبان، خانه هستی است؛ اما گاهی کلمات دیواری می‌شوند میانِ ما و حقیقت.

ما زندانیان غارِ افلاطونیم؛ سایه‌ها را حقیقت می‌پنداریم، تا روزی که زنجیرِ عادت را پاره کنیم.

ذهن، پاراشوتی است که تنها وقتی باز می‌شود عمل می‌کند. تعصب، گرهِ کورِ این پاراشوت است.

سوال‌های بی‌جواب، بهتر از جواب‌های بی‌سوال هستند. فلسفه، هنرِ پرسیدن است.

تاریخِ فلسفه، تاریخِ جنگِ میانِ «باور» و «خرد» نیست؛ تاریخِ تلاش برایِ آشتیِ آن‌هاست.

شناخت، دردناک است. زیرا هر شناختی، مرگِ یک توهمِ شیرین را به همراه دارد.

می‌اندیشم، پس هستم.

جرأتِ دانستن داشته باش.

زندگیِ بررسی نشده، ارزش زیستن ندارد.

سکوت؛ فریادِ بلندِ حقیقت.

انسان؛ گرگِ انسان یا پناهِ انسان؟

آزادی؛ ضرورتِ درکِ ضرورت.

مرگ؛ پایانِ پرانتزِ هستی.

خرد؛ تنها پناهگاه.

چرا چیزی هست به جایِ آنکه نباشد؟

خودت را بشناس.

ما در جهانی زندگی می‌کنیم که پاسخ‌هایش را گم کرده و سوال‌هایش را فراموش.

پوچی، پایانِ راه نیست؛ آغازِ آزادی است. وقتی هیچ چیز مهم نیست، همه چیز ممکن است.

زمان، درنده‌ای است که فرزندانِ خود را می‌بلعد. ما همه در دهانِ زمانیم.

امید، گاهی آخرین شکنجه‌گر است؛ ما را نگه می‌دارد تا بیشتر رنج بکشیم.

انسان، پلی است میانِ حیوان و ابرانسان. پلی که عبور از آن، خطرناک است.

ما نقاب‌هایی هستیم که بر چهرهِ هیچ زده شده‌ایم.

تراژدیِ انسان این است: می‌خواهد خدا باشد، اما محکوم است که انسان بماند.

فلسفه، تمرینِ مردن است؛ برای آنکه بفهمیم روح، گروگانِ جسم نیست.

تاریک‌ترین زندان، زندانِ ذهن است که کلیدش در دستِ خودِ زندانی است.

آگاهی، نفرینی است که ما را از بهشتِ نادانی بیرون راند.

بزرگترین پیروزی، غلبه بر خویشتن است.

انسانِ آزاده، بردهِ هیچکس نیست، حتی بردهِ هوس‌های خود.

عدالت، فضیلتی است که سایر فضایل را در جای خود نگه می‌دارد.

خوبی کن، بدونِ امید به پاداش؛ این یعنی اخلاقِ کانتی، این یعنی انسانیتِ ناب.

دیگران، دوزخ نیستند؛ اگر یاد بگیریم پل بسازیم نه دیوار.

خوشبختی در جستجوی خوشبختی نیست، در فضیلت‌مندی است.

مهربانی، زبانی است که ناشنوا می‌تواند بشنود و نابینا می‌تواند ببیند.

قضاوت نکن، تا قضاوت نشوی. هر انسانی رنجی دارد که تو از آن بی‌خبری.

صبر، شجاعتِ خاموش است.

انسان بودن، وظیفه‌ای دشوار اما باشکوه است.