شعر کوتاه و دوبیتی برای ساقی لب تشنگان و مشک پاره 1405

دلم مست و لبم مست و سرم مست / بخون ای دل که صبرم رفته از دست / بخون از ساقی و مشک و علمدار / بخون از غیرت و عشق و دو تا دست.

عمو عباس بی تو قلب حرم می‌گیره / عمو عباس بی تو بابا تنها می‌میره / عمو عباس علمت کو عموی خوبم / عمو عباس تو نرو تا که من نمیرم.

ای اهل حرم میر و علمدار نیامد / سقای حسین سید و سالار نیامد / علمدار نیامد / علمدار نیامد.

مشک برداشت که سیراب کند دریا را / رفت تا تشنگی‌اش آب کند دریا را / آب مهریه گل بود و الا خورشید / در توان داشت که مرداب کند دریا را.

دستش افتاد ولی علم نیفتاد / سرش افتاد ولی قسم نیفتاد / تمام تیرها بر مشک خوردند / دریغا قطره‌ای بر لب نیفتاد.

ساقی لب تشنگان، امید طفلان کجاست؟ / مشک صد پاره شده، آن ماه تابان کجاست؟

آب هم شرمنده عباس شد / تا ابد این رود سرگردان شد.

دست من خورد به آبی که نصیب تو نشد / چشم من داد از آن آب روان، چشم تو را.

تا که مشکت پاره شد، شیرازه لشکر گسست / تا ستون خیمه افتاد، کمر مولا شکست.

من که از شرمندگی دیگر نمی‌آیم حرم / ای برادر جان حسین، بردار از خاک این سرم.

ای مشک، تو لااقل وفاداری کن / من دست ندارم، تو مرا یاری کن / من وعده آب، بر رقیه دادم / ای مشک برای آبرو کاری کن.

عباس رخ از ولا نتابد هرگز / در راه وفا پا پس نکشد هرگز / شرمنده شد از روی سکینه اما / با دشمن دین دست ندهد هرگز.

سقای دشت کربلا ابالفضل / دستش شده از تن جدا ابالفضل.

یک مشک و هزار تیر، خدایا چه کنم؟ / دستان بریده، چشم گریان، چه کنم؟

آب آب تشنگان زد آتشم / خجلت از روی رباب زد آتشم.

کلنا عباسک یا زینب.

یل یاتار، طوفان یاتار، یاتماز حسینین پرچمی. (باد می‌خوابد، طوفان می‌خوابد، پرچم حسین نمی‌خوابد).

این گل پرپر از کجا آمده؟ / از سفر کرب و بلا آمده.

ای ماه بنی هاشم، خورشید لقا عباس / ای نور دل حیدر، شمع شهدا عباس.

جانم فدای نام زیبایت ابوالفضل / قربان آن قد و بالایت ابوالفضل.

قلم تراشیده شد از استخوان عباس / مرکبش خون رگ و ارغوان عباس / نوشت بر صفحه دل با خط شکسته / فدای لب‌های حسین، جسم و جان عباس.

فرات موج می‌زند، لبان خشک تو ولی / هنوز طعنه می‌زند، به آب‌های منجلی.

تیر بر مشک نه، بر قلب سکینه خورده است / ساقی ما تیر را با جان و دل بخريده است.

چشم دادی تا که چشم بد نبیند خیمه را / دست دادی تا نگیرد دشمنت دست خدا.

نیست در عالم وفاداری، به غیر از کار تو / عشق می‌نازد هماره، بر تو و ایثار تو.