داستانهای مصائب حضرت سکینه (س)، روایتهای دست اول از فاجعه کربلا و اسارت است. ایشان به عنوان دختری که در سن درک و تشخیص (تمیز) بوده، جزئیاتی را نقل کردهاند که عمق شقاوت دشمن و اوج مظلومیت اهل بیت را نشان میدهد. این داستانها صرفاً برای گریستن نیست، بلکه اسنادی تاریخی هستند که جنایات بنیامیه را افشا میکنند. از غارت خیمهها تا جسارتهای مجلس یزید، همگی در حافظه تاریخ توسط ایشان ثبت شده است.
یکی از تکاندهندهترین داستانها، واکنش حضرت سکینه (س) و حضرت زینب (س) به صدقههای مردم کوفه است. با وجود اینکه کودکان به شدت گرسنه بودند، حضرت سکینه با تاسی به تربیت پدر، نانها و خرماها را از دست کودکان میگرفت و میفرمود: «صدقه بر ما حرام است». این رفتار درس بزرگی از عزت نفس و کرامت انسانی است؛ اینکه حتی در سختترین شرایط، نباید اصول و ارزشها را زیر پا گذاشت.
خطرناکترین لحظه برای حضرت سکینه در مجلس یزید رخ داد، زمانی که مردی سرخرو به ایشان اشاره کرد و درخواست کنیزی نمود. وحشت آن لحظه برای یک دختر آزاده قابل توصیف نیست. اما واکنش قاطع حضرت زینب (س) که فرمودند «خدا چنین حقی به تو نداده»، نشاندهنده حمایت قاطع و نقش محافظتی عمه سادات است. این داستان نشان میدهد که ناموس اهل بیت خط قرمز الهی بوده و خدا خود حافظ آنان است.
مسیر طولانی و کویری بین کوفه و شام، با شترهای بیجهاز و غل و زنجیر، فشاری طاقتفرسا بر جسم حضرت سکینه وارد کرد. داستانهایی از افتادن کودکان از شترها، زخم شدن پاها و کبودی بدنها در اثر تازیانه، واقعیتهای تلخ این سفر هستند. حضرت سکینه در تمام این مسیر، علاوه بر تحمل درد خود، نگران وضعیت برادر بیمارشان امام سجاد (ع) و کودکان خردسال بودند.
در داستان شهادت حضرت رقیه (س) در خرابه شام، حضرت سکینه نقشی کلیدی دارد. او خواهر بزرگتر و سنگ صبور رقیه بود. وقتی رقیه بیتابی میکرد، سکینه سعی در آرام کردن او داشت. لحظهای که سر بریده را آوردند، سکینه شاهد بود که چگونه خواهرش با دیدن سر جان داد. غسل و دفن شبانه رقیه در خرابه، زخمی ابدی بر روح سکینه گذاشت که در بازگشت به کربلا و اربعین، دوباره سر باز کرد.
