روز جهانی قصه‌گویی و پاسداشت ادبیات فولکلور ایران 1404

روز جهانی قصه گویی، روز گرامیداشت حافظه تاریخی یک ملت است. داستان های ما، هویت ما هستند.

ایران زمین، مهد داستان های حماسی و عاشقانه است. از شاهنامه تا هزار و یک شب، ما وارثان گنجینه ای بی پایانیم.

ادبیات فولکلور، صدای مردم کوچه و بازار در طول تاریخ است که سینه به سینه به ما رسیده است. آن را قدر بدانیم.

هر افسانه محلی، تکه ای از پازل فرهنگ غنی ایرانی است. فراموشی قصه ها، فراموشی ریشه هاست.

پدربزرگ ها و مادربزرگ ها، کتابخانه های زنده ادبیات فولکلور هستند. تا هستند، گنجینه شان را ضبط و ثبت کنیم.

قصه های عامیانه، حکمت زندگی را در قالبی ساده و شیرین به نسل ها منتقل کرده اند.

امروز روز نقالان، پرده خوانان و عاشیق هایی است که با نفس گرمشان، چراغ داستان را در دل تاریخ روشن نگه داشتند.

قصه گویی تنها سرگرمی نیست؛ بلکه کلاس درسی است که در آن تاریخ، اخلاق و شجاعت تدریس می شود.

بیایید در این روز، عهد ببندیم که حداقل یک داستان کهن ایرانی را به فرزندانمان بیاموزیم.

زنده باد کلمات، زنده باد روایت، و زنده باد سرزمینی که داستان هایش جاودانه است.

شاهنامه فردوسی، ستون فقرات زبان و هویت ایرانی است که با تار و پود قصه گویی بافته شده است.

قهرمانان قصه های ما، رستم و سهراب و آرش، نمادهای ایستادگی و وطن دوستی هستند.

قصه های ایرانی پر از رنگ، عطر و طعم زندگی بومی است. حفظ آنها یعنی حفظ سبک زندگی اصیل ایرانی.

ادبیات فولکلور مرز نمی شناسد؛ اقوام مختلف ایران با قصه هایشان به هم پیوند خورده اند.

زبان فارسی با قصه ها زنده مانده است. قصه گویی، پاسداری از قند پارسی است.

در هجوم فرهنگ های بیگانه، قصه های خودی سپری مستحکم برای حفظ استقلال فرهنگی فرزندان ما هستند.

هر قصه بومی، سندی است از آداب، رسوم و باورهای نیاکان ما که باید خوانده شود.

روز جهانی قصه گویی فرصتی است تا به جهان نشان دهیم که ما ملت «گفت و گو» و «روایت» هستیم.

ریشه های ما در خاک این قصه هاست؛ درختی که ریشه اش را نشناسد، با هر بادی می لرزد.

ایران، سرزمین قصه های ناتمام و حکمت های تمام نشدنی است.

کلیله و دمنه فقط داستان حیوانات نیست؛ سیاست نامه ای است برای تدبیر در زندگی.

قصه های مثنوی معنوی، نردبانی است برای عروج روح انسان به آسمان معنا.

در دل هر متل ساده قدیمی، نکته ای روانشناختی برای حل مشکلات امروزی نهفته است.

قصه ها به ما می آموزند که ظلم پایدار نیست و در نهایت، حقیقت پیروز است.

ادبیات فولکلور به ما صبر، قناعت و توکل را می آموزد؛ گمشده های انسان مدرن.

حکایت های سعدی، درس زندگی اجتماعی و مدارا با خلق است.

قصه ها آیینه عبرتند؛ تا تجربه های تلخ گذشتگان را دوباره تکرار نکنیم.

بشنو از نی چون حکایت می کند... داستان، زبان مشترک دردهای بشری است.

در مکتب قصه ها یاد می گیریم که هر شکستی مقدمه پیروزی است، اگر امید داشته باشیم.

حکمت نهفته در ادبیات عامه، حاصل هزاران سال تجربه زیسته مردمان این سرزمین است.

وظیفه ماست که غبار فراموشی را از روی کتاب های افسانه پاک کنیم.

ضبط صدای پدربزرگ ها وقتی قصه می گویند، بزرگترین خدمت به فرهنگ آینده است.

حمایت از نویسندگانی که افسانه ها را بازآفرینی می کنند، حمایت از هویت ملی است.

بیایید کرسی های قصه خوانی را در شب های بلند سال دوباره برپا کنیم.

فضای مجازی فرصتی عالی برای بازنشر داستان های کوتاه و حکایت های پندآموز است.

برای کودکانمان به جای قهرمانان پوشالی غرب، از دلاوران واقعی ایران قصه بگوییم.

روز جهانی قصه گویی تلنگری است تا کتاب های خاک خورده ادبیات کهن را باز کنیم.

هر ایرانی باید یک سفیر فرهنگی باشد و قصه های سرزمینش را روایت کند.

میراث ناملموس فرهنگی ما (قصه ها) شکننده تر از آثار باستانی است؛ مراقبشان باشیم.

قصه نگوییم، قصه می شویم. بگذاریم روایت ما، روایت امید و افتخار باشد.

زیبایی کلام فارسی در اوج قصه گویی نمایان می شود.

جادوی «یکی بود یکی نبود» تمام مرزهای زمان و مکان را در هم می شکند.

هنر قصه گویی، هنر نقاشی کردن با کلمات بر بوم ذهن شنونده است.

ریتم و آهنگ افسانه های محلی، موسیقی دلنواز زبان مادری است.

تصویرسازی های بی‌نظیر در قصه های ایرانی، منبع الهام هنرمندان جهان بوده است.

قصه، سفری است ارزان و در دسترس به دورترین نقاط خیال و زیبایی.

ظرافت طنز در حکایت های عبید زاکانی و ملانصرالدین، نشان از هوش سرشار ایرانی دارد.

استعاره ها و تشبیهات در ادبیات فولکلور، کلاس درس بلاغت و سخنوری است.

قصه خوب، مثل قالی ایرانی است؛ پر نقش و نگار، اصیل و با ارزش.

لذت شنیدن یک قصه ناب، با هیچ لذت مادی قابل مقایسه نیست.