اساتید زبان و ادبیات فارسی نقشی فراتر از یک معلم ساده دارند؛ آنها پاسداران مرزهای فرهنگی و هویتی ایران هستند. در دنیایی که تهاجم فرهنگی و واژگان بیگانه زبان ما را تهدید می کند، این اساتید با آموزش صحیح متون کهن و معاصر، ریشه های جوانان را به تاریخ پربارشان متصل نگه می دارند. روز شعر و ادب، بهترین فرصت برای قدردانی از این جهادگران فرهنگی است.
نامگذاری این روز به نام «شعر و ادب» پیوند مستقیمی با کسانی دارد که عمر خود را وقف تدریس و ترویج این ادب کرده اند. تبریک گفتن به اساتید در این روز، نشان دهنده درک عمیق دانشجو از ارزش موضوع و احترام به مقام شامخ معلمی است که روح دانشجو را با زیبایی شناسی و حکمت تغذیه می کند.
بجای ارسال یک پیام متنی ساده، می توان با نوشتن یک دستخط زیبا (خوشنویسی)، ضبط یک فایل صوتی از خوانش یک شعر فاخر، یا اهدای کتابی که استاد به آن علاقه دارد، تبریک گفت. استفاده از آرایه های ادبی در متن تبریک نیز نشان می دهد که درس های استاد موثر واقع شده است.
ادبیات فارسی عمیقاً با آموزه های اخلاقی و اسلامی گره خورده است. اساتید ادبیات با تدریس گلستان سعدی، مثنوی معنوی و دیوان حافظ، در واقع درس های اخلاق، توحید و انسان دوستی را منتقل می کنند. بنابراین تکریم آنها، تکریم معلمین اخلاق و معنویت نیز محسوب می شود.
شهریار نمونه بارز یک ادیب کامل بود که هم بر علوم قدیم و هم بر ادبیات جدید مسلط بود. تواضع، دینداری و مردمی بودن شهریار، ویژگی هایی است که اساتید ادبیات می کوشند در خود و دانشجویانشان پرورش دهند. یادآوری این ویژگی ها در پیام تبریک، بسیار ارزشمند است.
