شعر وداع با سفره افطار و سحری 1404

سفره افطار جمع و، دیده خونبار است باز / موسمِ هجرانِ یار و، وقتِ دیدار است باز

دیگر از «ربّنا»یِ شجریان خبری نیست که نیست / گوشِ جان منتظرِ، نغمه تار است باز

خالی است جایِ سحر، جایِ دعایِ سحری / دلِ ما تنگِ همان، حال و قرار است باز

یادِ آن چایِ زغالی و پنیر و خرما / یادِ آن نانِ سنگک، که به بار است باز

رفت ماهی که در آن، خاک طلا می‌گردید / حیف و صد حیف که پایانِ بهار است باز

سفره‌ای بود پر از نور و صفا و برکت / جمع شد سفره و دل، زار و نزار است باز

گرچه عید است و خوشیم از اثرِ طاعتِ دوست / لیک در سینه‌ی ما، گرد و غبار است باز

کاش می‌ماند همین حالِ خوشِ نیمه شبان / که دلِ خسته ما، امیدوار است باز

سفره‌ها جمع شد / کاسه‌های شله‌زرد، خالی ماندند / و خرماهای سیاه / در حسرتِ لب‌های روزه‌دار خشکیدند / دیگر صدای کتری سحر نمی‌آید / و رادیو / دعای سحر را فراموش کرده است / خداحافظ ای بویِ نانِ تازه افطار / ای طعمِ شیرینِ بندگی در کامِ تشنگی / چقدر زود عادت کرده بودیم / به بیدار شدن قبل از خورشید / به انتظار کشیدن برای اذان / سفره جمع شد / اما کاش / برکتش در جیب‌هایمان بماند / و نورش در چشم‌هایمان...

سحر رفت و سحرخیزان خموشند / به فکرِ روزی و جوش و خروشند

دگر بویِ خوشِ افطارِ مادر / نمی‌آید، همه مدهوشِ هوشند

***

خداحافظ پنیر و نان و سبزی / خداحافظ دعایِ عهد و قرضی

دلم تنگِ غروبِ روزه داریست / که می‌لرزید دلم، با هر چه لرزید

***

سماور سرد و قوری گشته خاموش / صدایِ ربّنا گشته فراموش

چسان دل برکنم از سفره‌ی عشق / که می‌کردم خدا را در بغل، نوش

***

بیا ای دل که سفره برچیدند / بساطِ عشق‌بازی را چیدند

به ما گفتند عید است و بخندید / ولی در خنده، گریه می‌دیدند

ماه رمضون تموم شد / گریه نکن عزیزم

سفره سحری رفت / اشکاتو دور نریزم

دیگه سحر بیدار نیستیم / خورشید خانوم خوابیده

ولی خدا بیداره / کارهای ما رو دیده

افطار و بامیه رفت / زولبیاها تموم شد

ولی ثواب روزه / تو قلبا معلوم شد

خداحافظ ماه خوب / تا سال بعد، سلامت

قول میدیم خوب بمونیم / تا روزِ قیامت

مامان دیگه نمیگه / پاشو سحر دیر شده

بابا دیگه نمیگه / صدایِ تکبیر شده

افسوس که آن سفره‌ی رنگینِ خدا رفت / آن مائده و کوثر و تسنیمِ خدا رفت

نان و نمکِ سفره‌ی افطار، بهانه است / آن حالِ خوش و گریه‌ی تسلیمِ خدا رفت

سحر بود و خدا بود و من و اشکِ شبانه / آن خلوتِ پر معنی و تعظیمِ خدا رفت

لب‌تشنه نشستیم به امیدِ نگاهش / آن ساقی و آن ساغر و تکریمِ خدا رفت

ما منتظرِ سالِ دگر، گوش به زنگیم / شاید که برگردد، چو تقویمِ خدا رفت

خداحافظ ای زولبیایِ طلایی / ای بامیه‌ی چرب و نرمِ کجایی؟

دگر نیستم منتظر بهرِ اذان / که حمله برم سویِ نان و خورش آن

سحرها دگر خوابِ نازم به راه است / نه بیداری و چشمِ من بر نگاه است

شدم لاغر و مانکن اندر این ماه / ولی عید فطر آید و... آه و صد آه!

دوباره خورم پلو و مرغ و ماهی / خداحافظ ای روزه، ای روسیاهی! (شوخی با نفس)

ولی دور از شوخی، دلم تنگ میشه / واسه حالِ خوبی که کمرنگ میشه