در تقویم رسمی جمهوری اسلامی ایران، ۵ جمادیالاول، سالروز ولادت حضرت زینب کبری (س) به عنوان «روز پرستار» نامگذاری شده است. علت این انتخاب، جایگاه والای حضرت زینب (س) در پرستاری از امام سجاد (ع) و دیگر بازماندگان و مجروحان واقعه کربلا است. ایشان با صبر و استقامت بینظیر خود، الگویی جاودانه برای همه کسانی شدند که مسیر خدمت به دردمندان را برگزیدهاند.
حرفه پرستاری در اسلام از جایگاه بسیار رفیعی برخوردار است. پیامبر اکرم (ص) فرمودهاند: «هر کس یک شبانه روز از بیماری پرستاری کند، خداوند او را با ابراهیم خلیل (ع) محشور میکند.» این شغل مقدس، ترکیبی از علم، هنر و عشق است که اجر و پاداش اخروی فراوانی دارد و همردیف با مجاهدت در راه خدا شمرده شده است.
یک پرستار نمونه علاوه بر دانش و مهارت تخصصی، باید آراسته به فضایل اخلاقی باشد. صبر، خوشرویی، رازداری، و دلسوزی از مهمترین ویژگیهای پرستاران است. الگوگیری از حضرت زینب (س) به معنای داشتن استقامت در برابر سختیهای کار و برخورد کریمانه با بیماران است، حتی در زمانی که خود پرستار خسته و رنجور باشد.
پرستاری در ایران قدمتی دیرینه دارد، اما پرستاری نوین در ایران حدود ۱۰۰ سال پیش شکل گرفت. با پیروزی انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی، پرستاران ایرانی نقشی حیاتی در جبههها و پشت جبههها ایفا کردند و شهدای بسیاری تقدیم نمودند. امروزه پرستاران ایرانی با تکیه بر دانش روز و تعهد اخلاقی، از ارکان اصلی نظام سلامت کشور محسوب میشوند.
پرستاری یکی از مشاغل سخت و زیانآور محسوب میشود که با استرس بالا، شیفتهای طولانی و مواجهه مستقیم با درد و رنج انسانها همراه است. با این حال، نقش آنها در بهبود بیماران و ارتقای سلامت جامعه غیرقابل جایگزین است. تجلیل از پرستاران نباید به یک روز محدود شود، بلکه حمایت از حقوق مادی و معنوی آنها وظیفهای ملی است.
