شعر نو و سپید با رهایی از قید و بند وزن و قافیه کلاسیک فرصتی عالی برای بیان احساسات ناب و لحظات دراماتیک مبعث فراهم میکند. در این قالب شاعر میتواند روی تصاویر و مفاهیم تمرکز کند. تنهایی پیامبر در غار حرا سکوت سنگین کوه و لحظه انفجار نور مضامینی هستند که در شعر سپید به زیبایی تصویرسازی میشوند.
در شعر مدرن تنهایی پیامبر در حرا نه یک انزوا بلکه یک انتخاب آگاهانه برای خودسازی و تفکر توصیف میشود. شاعر امروزی این تنهایی را مقدمه ای برای حضور موثر در اجتماع میداند. پیامبر تنها میشود تا خدا را بیابد و سپس خدا را به میان مردم بیاورد. این نگاه متفاوت به عرفان و اجتماع در اشعار نو مبعث برجسته است.
شعر سپید مبعث پر از نماد است. کوه نماد استواری غار نماد قلب تاریکی نماد جهل و نور نماد آگاهی. شاعر با کنار هم چیدن این نمادها تابلویی میسازد که مخاطب را به فکر وادمیدارد. استفاده از کلماتی مثل اقرا قلم و خون بسته (علق) در ساختار شعر به متن تقدس و عمق میبخشد.
شعر نو مبعث تلفیقی از احساس و فلسفه است. شاعر هم از لرزش دل پیامبر میگوید و هم از فلسفه بعثت که رهایی انسان است. این ترکیب باعث میشود شعر هم بر دل بنشیند و هم ذهن را درگیر کند. مخاطب امروزی که با زبان پیچیده کلاسیک کمتر ارتباط میگیرد پیام مبعث را در این قالب راحت تر درک میکند.
